Τόσο καιρό έλεγα ότι στη ζωή μου δεν θέλω ούτε άλλες σχέσεις ούτε αγάπες και λουλούδια! Δεν ήθελα να ασχοληθώ με τίποτα και κανέναν! Κανένα σεξάκι ίσως, καμιά γνωριμία για καφεδάκι. Ως εκεί. Ένιωθα ότι όση αγάπη είχα να δώσω, την είχα δώσει στο μαλάκα τον πρώην μου. Και είχαν στερέψει τα αποθέματα. Το ιδανικό που θα ήθελα να έχω είναι ένας φιλαράκος. Που να με κάνει να γελάω. Να περνάμε καλά, να κάνουμε πράγματα παρέα, να κάνουμε καλό σεξ, αυτό. Χωρίς δεσμεύσεις και συναισθηματικές "μαλακίες".

Και ένα πρωί γνώρισα τον φιλαράκο.

Και πέρασα και περνάω πολύ όμορφα μαζί του.

Και ξαφνικά άρχισα να γελάω με όλα τα χαζά του πρώην μου, να σπάω πλάκα αντί να εκνευρίζομαι. Να σβήνει ότι είχε απομείνει..

Κι ένα τεράστιο όμορφο χαμόγελο είναι δίπλα μου..

Και οι φίλου μου ξεκίνησαν το δούλεμα για τη «μη σχέση» μου..

Κι εμένα μου άρεσε το δούλεμα.

Και πέρασε ένα σαββατοκύριακο.

Και πέρασε και δεύτερο..

Και τρίτο..

Και όλα είναι ακόμα όμορφα και ωραία και περνάω καλά και είμαι χαρούμενος.

Και φυσικά τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι πιο δυνατά από τους «κανόνες» που βάζουμε!

Και να μαι τώρα που έχω αρχίσει να νιώθω ξανά πράγματα και να βλέπω πως νιώθει κι αυτός που είναι απέναντι μου.

Και να φοβάμαι να τα παραδεχτώ ή να τα αφήσω ελεύθερα όλα αυτά τα συναισθήματα. Μην με κοροιδέψουν. Μην την πατήσω. Μην μην μην..

Τέρμα τα μην!

Πλάκα έχει πάντως..

Σας φίλω όλους και όλες!

Διαδικασίες!

Βαριέμαι τις διαδικασίες τόσο πολύ! Και αναφέρομαι στις διαδικασίες που πρέπει να κάνει κάποιος για να πηδηχτεί! Τα έχουμε ζήσει όλοι! Τα ξέρετε! Οι πιθανότητες να γαμηθείς με κάποιον που γνώρισες σε ένα μπαρ είναι απειροελάχιστες! Μιλάμε για την επαρχία! Φυσικά στις μεγάλες πόλεις και στα γκέι μαγαζιά έχεις  πολλές ελπίδες να φύγεις για το σπίτι με παρέα! Στις μεγάλες πόλεις υπάρχουν και τα πάρκα, το ψωνηστήρι δηλαδή, τα τσοντοσινεμά, οι σάουνες! Και τέλος (η μάλλον η αρχή! Το ΙΝΤΕΡΝΕΤ!)(Αυτό το τελευταίο υπάρχει παντού! Αλλά αν είσαι Αθήνα έχεις να διαλέξεις μεταξύ 3000 online χρηστών! Αν είσαι στο Προυσσώ της Ευρυτανίας έχεις 2.. Και πολύ λέω!)

Εντάξει σε γκέι μπαρ έχω πάει πολλάκις! Αλλά να φύγω με άτομο για σεξ δε μου έχει τύχει! Εννοώ με κάποιον που να γνώρισα εκεί! Έχει τύχει να μη φύγω μόνος αλλά τον είχα γνωρίσει παλιότερα. Μου έχει τύχει βέβαια να «ματσουλευτώ» με αρκετούς αλλά να μείνει το θέμα εκεί! Το προσωπικό μου ρεκόρ είναι 5 τύποι (να φιληθώ μαζί τους) σε ένα βράδυ. Ίσως να το έχω ξαναγράψει αυτό. Αλλά γενικά είμαι από τους κλασσικούς γκέι που απλώς κοιτάνε και χαζοχορεύουν με τη παρέα του. Μετά το 7ο ποτό ξεσαλώνω!

Στα πάρκα δεν έχω κάνει ποτέ κάτι. Κάποτε έμενε κοντά σε ένα που γινότανε χοντρό παιχνίδι αλλά πάντα πήγαινα με φίλους για ένα τσιγάρο μπύρες και χαβαλέ! Είχα όμως ένα συγκάτοικο για ένα φεγγάρι, καλή του ώρα όπου και να είναι, που βράδυ παρα βράδυ έφερνε κόσμο στο σπιτικό μας από το πάρκο. Και ένας καλός μου φίλος δραστηριοποιείται στα πάρκα και μου λέει ότι περνάει πολύ καλά. Αυτός βέβαια δεν τους πάει στο σπίτι αλλά το κάνουν εκέι στο πάρκο (από ότι έχω καταλάβει).

Ούτε σε σινεμά έχω πάει ποτέ.. Το θεωρό λίγο ιιιιιιιουυυυ. Νομίζω ότι όλα θα είναι χυμμένα και βρώμικα. Τις σάουνες επίσης δεν τις πολυεκτιμώ.. Αλλά είναι αυτό που είμαι πιο κοντά να δοκιμάσω! Τουλάχιστον κάνεις και κάτι καλό για το σώμα σου αν δε σου κάτσει το γαμήσι! Αλήθεια, υπάρχει σάουνα μέσα;;  Ή απλώς το λένε έτσι  και μέσα μόνο γαμιούντε;;

Το θέμα όμως είναι η επαρχία αδέρφια μου! Στη πόλη που ζω δεν έχει γκέι μπαρ φυσικά! Έχει βέβαια πολλά κωλόμπαρα! Μου έχουν πει ότι σε μερικά γίνεται παιχνίδι! Αλλά μεταξύ μας μου φαίνεται υπέρτατη ξεφτίλα να πας στο κωλόμπαρο με τη Ρουσλάνα για να βρεις πούτς!. Επίσης έχω ακούσει ότι υπάρχουν μερικά μέρη της πόλης που πάνε αμάξια και καλά.. Αμάξι δεν έχω.. οπότε τι μας μένει;;

Μα το ίντερνετ φυσικά! Παλιά μου τέχνη κόσκινο! Τόσο βαρετό ρε παιδιά! Είμαι χρήστης σχεδόν 15 χρόνια. Τα 12, για να μη πω παραπάνω και σας σοκάρο, μέσα σε τσατ κτλ κτλ! Κι έχω τοοοοοοόσο βαρεθεί την όλη διαδικασία! Για να βγάλεις ένα γκομενάκι πρέπει να σου βγει η πίστη ανάποδα! Να το βρεις στο τσατ ή στο προφίλ σε γκέι σάιτ που έχεις (και έχει 800 σάιτ πια!). Ακόμα κι αν έχεις φωτογραφία σου στο σάιτ θα θελήσει να πάρε στο μσν για να ανοίξετε κάμερα! Ακόμα κι αν πάτε μσν και ανοίξετε την κάμερα και όλα οκ.. θα σου ζητήση φέιςμπουκ για να δει κι άλλες φωτογραφίες! Έλεος πραγματικά! Να χύσω θέλω ρε γαμώτο πρέπει να αλλάξουμε όλα τα social networks για αυτό;; Στο τέλος φυσικά το γκομενάκι θα σε γειώση γιατί είσαι πολύ αρρενωπος/θηλυπρεπης/χοντρός/αδύνατος κτλ κτλ κτλ. Κι άντε εσύ μετά να τον διαγράψεις από msn, fb, skype και όλα τα σκατά!

Διάλογοι του τύπου:

-Hello

-Geia!

-Ti paxneis?

-Sex esy?

-Ki ego! T/b?

-Vers esy?

-Top. Stats?

-185 70 kastanos arrenwpos  gym

-Psaxnv pio mikrokamomeno sorry

Πάρε τα αρχίδια μου μαλάκα! Και στον έναν και στον άλλον! Είναι αυτό κουβέντα;; Έτσι γνωρίζονται δηλαδή δύο άνθρωποι;; Ναι έχω παίξει κι εγώ αυτό το παιχνίδι! Εκατομμύρια φορές! Αλλά δεν το αντέχω! Τέρμα! Έχω καύλες, θέλω να γαμηθώ αλλά χωρίς όλες αυτές τις χαζές διαδικασίες! Τόσο παράλογο είναι;;

Υπάρχουν βέβαια και οι άλλες διαδικασίες! Τις προετοιμασίας! Τις έχουμε αναλύσει σε αυτό  το blog (μπιντές κτλ κτλ). Αλλά πραγματικά. Επειδή το έχω ζήσει! Κι αυτές αποκτούν άλλο νόημα τώρα με την κρίση! Να ανάψεις θερμοσίφωνα να κάνεις μπάνιο/μπίντε ξύρισμα αρχίδια κώλο κτλ κτλ. (ρεύμα, ξυραφάκια, κρέμες αποτρίχωσης, νερό, σαμπουάν). Να γίνει το κόνε. Μπάνιο να ξεπλυθείς από τα χύσια! (Τα χύσια είναι καλό πράγμα! Κι άμα μείνουν λίγο στη κοιλίτσα δε παθαίνει κανέις τίποτα! Δικιά μου ταπεινή άποψη!) Δευτέρος γύρος! Ξανά μπάνιο! Και φυσικά μη ξεχνάμε καπότες/λιπαντικά (ευτυχώς τα σιχαίνομαι, τα λιπαντικά εννοώ,  προτιμώ σάλιο both ways!). Υπολογίστε τα κόστη για τη θερμανση του σπιτιού όσο κάνεις σεξ. Το πλυντήριο ρούχων για να πλύνεις τα σεντόνια, τα απορρυπαντικά! Τα έχετε σκεφτεί όλα αυτά;;

 Θα ακούγομαι σαν τρελός το ξέρω.. Απλώς μου σκάσανε σήμερα όλα μαζεμένα που ήθελα να κάνω ένα σεξάκι. Και έπιασα τον εαυτό μου να βαριέται τη «διαδικασία» από την αρχή ως το τέλος! Βαριέμαι το πριν και το μετά μάλλον! Τι καλά να μπορούσαμε να είχαμε μόνο την πράξη! Και μετά σκέφτηκα πως αυτό γίνεται όταν έχεις μια σχέση.. Δηλαδή όλα τα παραπάνω παύουν να σε απασχολούν..

Πφφφ...

Μιλήσαμε στο τηλέφωνο.. Άκουσα τη φωνή του μετά από 4 μήνες. Έπρεπε να γίνει για κάτι άσχετο «διαδικαστικό»! Όχι δεν είμαι καψούρα πια. Αλήθεια. Με ενοχλεί όμως που νιώθω ότι δεν του καίγεται καρφάκι! Που θα έχει βρει έναν άλλον μαλάκα. Θα τον έχει σπιτώσει ο άλλος και θα περνάει καλά. Τι θέλω και τα σκέφτομαι. Δεν ξέρω.. 

Μάλλον έτσι είναι οι άνθρωποι.. Φταίει η κατασκευή μας..

Πολλές φορές αναρωτιέμαι πόσο χειρότερα θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα.. Η απάντηση που παίρνω από τον εαυτό μου δεν είναι και πολύ ικανοποιητική (το ότι μιλάω με τον εαυτό μου είναι λίγο τρομακτικό επίσης, αλλά δε γαμεί!)! Και δεν είναι ικανοποιητική γιατί για να νιώσω καλά συγκρίνω τον εαυτό μου με ανθρώπους που μένουν στη Γκάνα και δεν έχουν να φάνε, με χρόνια αρρώστους, με bisexual, και λέω «Καλά είσαι, υπάρχουν και χειρότερα!». Από τέτοιους συλλογισμούς όμως κανείς δεν κερδίζει κάτι. Ούτε οι πεινασμένοι χορταίνουν (στανταράκι), αλλά ούτε κι εγώ γίνομαι καλύτερος!  Θα μου πείτε τη κλασική αηδία: όταν πιάσεις πάτο ο δρόμος είναι αδιέξοδο οπότε αναγκαστικά γυρνάς προς τα πάνω. Κουτά μου κορίτσια και αγόρια! Υπάρχουν κάποιοι (ΕΓΩ) που όταν φτάσουν πάτο ξεκινούν το σκάψιμο με τα νυχάκια τους για να δουν τι έχει από κάτω..

Και σε μια τέτοια φάση με βρίσκεται τώρα! Από που να αρχίσω;;

Επαγγελματικά!

Μετά από 4-5 μήνες με μια full time απασχόληση (με αμοιβές part time φυσικά) επέστρεψα στα ίδια! Το πορτοφόλι μου έχει μέσα τη ταυτότητα μου και μόνο αυτή. Είναι τόσο ντροπιαστικό να σε συντηρούν οι γονείς σου από ένα σημείο και μετά! Και είναι εκνευριστικό να έχεις τόσο καλούς γονείς που σου αφήνουν λεφτά «για καφέ» σε διάφορα σημεία για να μην αναγκαστείς να τους ζητήσεις «ένα πεντάευρω» και έρθεις σε δύσκολη θέση! Γαμώτο! Θα προτιμούσα να ντροπιαστώ! Τουλάχιστον μετά θα ένιωθα λιγότερες τύψεις για το ότι τους τρώω ακόμα τα λεφτά! Κι άντε αυτά κάποια στιγμή, ποτέ μάλλον, υποτίθεται τα ξεπερνάς και λες «τι κάνουμε τώρα»;; Να παλέψεις να μπεις στο δημόσιο (με έξτρα διάβασμα, χρήματα, σπουδές, λεφτά);; Τριγύρω σου κόσμος παίρνει τον μπούλο από στιγμή σε στιγμή! Οι μισθοί στα τάρταρα κτλ κτλ! Ιδιωτικός τομέας;; Σκατά! Να κάνεις κάτι δικό σου;; Πως;; Πρέπει να είσαι τουλάχιστον τρελός(ή να έχεις μια γαμάτη ιδέα) για να κάνεις άνοιγμα στην εποχή μας! Κομπόδεμα δεν υπάρχει ούτε για τσίχλες, δάνειο δεν παίζει να πάρεις γιατί είσαι χεσμένος με το τι γίνεται! Βάραω το κεφάλι μου στον τοίχο για να κατεβάσω ιδέες! «Σκέψου Λαέρτη, σκέψου!» . Μα φυσικά.. να φύγω στο εξωτερικό! Τόσο εύκολο! Όλοι το λέμε, λίγοι το κάνουν! Εγω δεν παίζει! ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙ ΨΗΛΕ! Καλή και η Αυστραλία και ο Καναδάς, άμα έχεις πλάτες! Ακόμα και οι προγονοί μας όταν την έκαναν για άλλες πολιτείες είχαν ένα εισιτήριο one way, ένα δίφραγκο στη τζέπη και την τιμή τους! Εγώ δεν έχω τίποτε από τα τρία! Οπότε είμαι μέρος κι εγώ μιας γενιάς που θα συντηρείται από τους γονείς και παππούδες και δουλεύει περιστασιακά για να βγάλει τα τσιγάρα της!

 Κατάθλιψη;;  Έχει κι άλλο!

Ερωτικοσυναισθηματικόσεξουαλικά!

Η τελευταία «ερωτική» πράξη σε αυτή την ανέραστη επαρχιώτικη πόλη που ζω ήταν να χώσω το χέρι μου μέχρι τον αγκώνα στον πρωκτό κάποιου! Και μου άρεσε γαμώτο, ο κάποιος όχι η πράξη! Γιατί το έκανα;; Ουσίες. Αν θα το ξανακάνω;; ΟΧΙ! (ίσως να το έχω ξαναπεί αυτό!). Αλλά αυτή τη φορά είναι οριστικό και αμετάκλητο όχι! ΟΧΙ!  Θα μου πείτε οκ ξεπέρασε το! Προσπαθώ! Τι άλλο υπάρχει;; Ένα τσούρμο ξελιγομένων ανθρώπων που θέλει αχαλίνωτο σεξ (ή κάτι που αυτοί ονομάζουν σεξ αλλά σίγουρα δεν είναι το σεξ που κάνουμε εμείς οι υπόλοιποι!). Τι εννόω;;  Απελπισμένες γραφικές καρικατούρες που αναζητούν να γαμηθούν με όποιο τρόπο, από ψωλαράδες, ή έστω να τους πάρουν πίπα, ή έστω να του παίξουν μαλακία ή έστω να γδυθούν στη κάμερα ή έστω να κάνουν τηλεφωνικό σεξ! Αυτό λέγεται και ότι αρπάξει ο κώλος μας! Και στον αντίποδα, βαρβατοψωλαράδες ετερόφυλοφιλοι (ο θεός να τους κάνει)  που γουστάρουν σαν τρελοί να σε σκίσουν αλλά με το φόβο να τους πει κάποιος και «γκέι» σου ζητάνε να τους πληρώσεις (μπορεί και από γυφτιά δεν το έχω ξεκαθαρίσει ακόμα!). Κι γω το μόνο που θα θελα είναι έναν άνθρωπο να πιούμε έναν καφέ και να πω δυο μαλακίες. Όχι σοβαρά πράγματα, όχι ραντεβού. Να κάνεις βόλτες και να πεις μαλακίες! Δε λέω και το γαμήσι καλό είναι και δεν έχω πρόβλημα να μου κάτσει, αλλά θεά των γκέι αν υπάρχεις, στείλε και κανέναν τύπο να περνάω το χρόνο μου παρείστικα!

Όχι δεν μου λείπει (ο πρώην).

Ναι σκέφτομαι τις καλές μας στιγμές (όχι αυτόν).

Τα υπόλοιπα επιγραμματικά. Έχω ένα θεματάκι υγείας που με βασανίζει και πρέπει να δω τι θα γίνει. Στείλτε θετική ενέργεια να πάνε όλα καλά! Οι φίλοι μου σκόρπια πουλιά. Μου λείπουν όλοι τόσο πολλοί. Περνάω τόσες ώρες μόνος, κι έχω λιώσει τόσο πολύ στο ίντερνετ. Πφφφ.. Μακάρι να τους έβλεπα πιο συχνά!Προσπαθώ να γεμίζω τη μέρα μου με διάφορες δραστηριότητες ώστε να μη νιώθω άχρηστος, τεμπέλης, μόνος. Τις περισσότερες φορές δεν το καταφέρνω! Αλλα όσες τα καταφέρνω ομολογώ πως είναι μια χαρά!

Έγραψα κείμενο, μάθατε και τα νέα μου! Ελπίζω να είστε όλοι καλά!

(ντεντικειντιτ του μπιλ)

Χώρισα!

 Ο «έρωτας» μας κράτησε 10 μήνες! Για κάποιους ίσως λίγο, για μένα όχι μόνο η μεγαλύτερη χρονικά σχέση της ζωής μου, αλλά και ποιοτικά, νόμιζα. Δεν ξέρω τι είναι πιο δύσκολο μετά από έναν χωρισμό! Το ότι είχες μάθει να «ζεις» για δύο και τώρα είσαι ξανά ένας;  Όλα αυτά τα αισθήματα που δεν βρίσκουν πια παραλήπτη;;  Ειδικά όταν χωρίζεις χωρίς να έχεις καταλάβει τους λόγους, έτσι απλά σε ένα απόγευμα, τότε είναι ακόμα πιο περίεργο να διαχειριστείς τα καινούρια δεδομένα.

Έχουν περάσει σχεδόν 2 μήνες. Και νομίζω πως περνάω  όλα τα στάδια του χωρισμού ήρεμα και χαλαρά. Και τις κατινιές με τα σβησίματα από facebook msn κ. α.  Και τα καμμένα μηνύματα στο κινήτο, μετά από χοντρό μεθύσι, τύπου «Μη με εγκαταλείπεις Τάκη, θα φαρμακωθώ!» , τα θαψίματα με φίλους, το σεξ μετά το χωρισμό με άλλον έτσι ώστε να νιωσεις ότι ξεκόλλησες, όλα όπως πρέπει να γίνουν. Αλλά βέβαια εκεί γίνονται και οι μεγάλες διαπιστώσεις. Όπως και στη σχέση το πάλευα μόνος μου, έτσι και στο χωρισμό μόνος «χώριζα». Αυτή τη φορά δεν ερωτεύτηκα τον λάθος  άνθρωπο, αυτή τη φορά απλώς πίστεψα ότι αυτός ο λάθος άνθρωπος με αγαπούσε. Ίσως και να μην είναι έτσι. Αλλά έτσι νιώθω εγώ! Ερωτεύτηκα και αγάπησα έναν άνθρωπο που τελικά δεν τον ξέρω! Κια τώρα μετά από καιρό και με όσα έχουν μεσολαβήσει δεν ξέρω αν άξιζε όλο αυτο..

Ναι ήμασταν ευτυχισμένο ζευγάρι, το έλεγαν όλοι, κάναμε πράγματα μαζί, περνούσαμε χρόνο ποιοτικό, το σεξ ήταν πολύ καλό. Αλλά δεν είχαμ ε ποτέ τελικά συζητήσει σοβαρά για τη σχέση μας και τα όποια προβλήματα. Και όταν ήρθε η ώρα να γίνει μετά από 10 μήνες, τα πάντα κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα.

Μου είναι δύσκολο να πάψω να τον σκέφτομαι, να πάψω να τον αγαπώ, να πάψω να μιλώ γι’ αυτόν. Αλλά συνειδητοποιώ ότι δε μου λείπει αυτός, μιας και αποδείχτηκε ότι ήταν πολύ διαφορετικός από αυτό που είχα στο μυαλό μου, μου λείπει το εμείς, το μαζί, το πως ήμασταν. Συνεχίζω τα βράδια να κοιμάμαι δύσκολα, να έχω αγκαλιά δύο μαξιλάρια για να με πάρει ο ύπνος (κοιμόμασταν πάντα αγκαλιά), να φέρνω στο μυαλό μου τις ωραίες στιγμές. Είναι τόσο δύσκολο αυτό το τελευταίο. Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να θυμηθώ τις ωραίες στιγμές. Μετά από τον άθλιο χωρισμό μας σαν να έσβησαν όλα. Έμειναν μόνο τα κακά, τα ανάποδα. Γιατί;;

Νομίζω με τη νέα σεζόν θα πατήσω καλύτερα στα πόδια μου. Φοβάμαι ακόμη την συνάντηση μας. Φοβάμαι τον εαυτό μου. Μην ξεφύγω και πω πράγματα που δεν πρέπει. Ίσως αν άλλαζε κάτι στη ζωή μου να ένιωθα καλύτερα και να ξεμπλόκαρα. Θα δείξει. Στη παρούσα φάση τα φτερά μου είναι σπασμένα και γλείφω τις πληγές μου αντι να γλέιφω ψωλές. Θα μου πάρει καιρό να μπω στο παιχνιδι δυναμικά και χωρίς δεύτερες σκέψεις!

Ελπιζώ να είστε όλοι καλά! Να περάσατε τέλειο καλοκαίρι και να έχουμε ακόμα πιο καλύτερο χειμώνα! Ευχάριστώ όλους όσους μου στείλατε mail! Χωρίς να το ξέρετε με βοηθήσατε πολύ! 

Έχω γράψει κι άλλες φορές για την αδυναμία που έχω στους φίλους μου και πόσο μεγάλο μέρος της ζωής μου αφιερώνω σε αυτούς. Δυστυχώς όσο μεγαλώνω και αλλαζουν οι καταστάσεις στις ζωές μας τόσο περισσότερο με απογοητεύουν ένας προς έναν. Κι αυτό είναι τόσο λυπηρό. Θεωρώ ότι σε όλη τη σύντομη ζωή μου έδινα την αγάπη μου και τη φιλία μου άνευ όρων. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς προϋποθέσεις. Η κλασσική ατάκα «χαλί να με πατήσεις» νομίζω ότι με περιγράφει απόλυτα. Χαίρομαι με τις χαρές τους, είμαι κοντά τους στις λύπες τους, νιώθω περήφανος με τα επιτεύγματα τους.  Κι όχι δε ζητάω πολλά, είμαι αρκετά ολιγαρκής. Δε ζητάω ποτέ περισσότερα από αυτά που μπορεί να μου δώσει κάποιος. Για την ακρίβεια δε ζητάω καν.

Τι πάει στραβά;; Αλήθεια δεν γνωρίζω. Μακάρι να ‘ξερα. Ίσως κουραστήκαμε ο ένας τον άλλον;;  Ίσως μεγαλώσαμε αρκετά, κι αυτά που περνούσαν ως χιουμοράκι κάποτε, τώρα μας φαίνονται κακοπροαίρετα σχόλια;; Μπορεί να έχουμε ξεπεράσει τα όρια μας;; Αυτό που λέμε «παραγνωριστήκαμε»;; Πραγματικά δε μπορώ να το σκεφτώ. Αυτό που σκέφτομαι όμως εντόνως  είναι ότι έχω να ακούσω έναν καλό λόγο πολύ πολύ καιρό. Και όχι δε μου αρέσει ούτε να έχω φίλους κόλακες, ούτε να μου χαιδεύουν τα αυτιά. Αλλά δε γίνεται να μου γαμάς τη ψυχολογία κάθε μέρα για να νιώσεις εσύ καλύτερα..  Ίσως κάνω κι εγώ κάτι στραβό και δεν το καταλαβαίνω..  Τί όμως;;

Ποτέ δε μου άρεσε να είμαι ο τέλειος. Ίσα ίσα, λατρεύω όλα μου τα λάθη και θα έκανα πάλι τα ίδια αν ζούσα απ’ την αρχή. Ποτέ δεν υπήρξα εγωιστής, όσο κι αν τόσο πολύ (και πολλοί) θέλουν να λένε πως είμαι. Πάντα παραδέχομαι τα σφαλματά μου και δέχομαι τις συνέπειες τους. Δεν φοβάμαι τη συγνώμη, την αληθινή συγνώμη, και όχι να την πω μόνο για να την πω. Δεν έχω πρόβλημα να πάρω το φταίξιμο όταν φταίω. Κι αν γίνομαι επικριτικός ή ειρωνικός μερικές φορές είναι γιατί νιώθω ότι βάλλομαι και έτσι αντιδρά ο «οργανισμός» μου.  Θα ήμουνα τρελός ή κακός άνθρωπος αν τα έκανα χωρίς λόγο. Και θέλω να πιστεύω πως ούτε κάτι τέτοιο είμαι αλλά ούτε και πως νομίζουν οι φίλοι μου ότι είμαι, αλλιώς για ποιο λόγο θα με «κάνανε παρέα»; Αυτό όμως που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι εγώ τους φίλους μου πάντα τους είχα πάνω από οποιονδήποτε γκόμενο, και το αποδεικνύω και τώρα που έχω «σοβαρή σχέση». Με πικραίνει να τους βλέπω να θεοποιούν τον εκάστοτε γκόμενο τους, να μη δέχονται μύγα στο σπαθί τους, για κάποιους που η ιστορία έδειξε ότι «τα λόγια τα μεγάλα» έγιναν μίσος φθονερό.

Οι φίλοι μου νομίζω ως δεν έχουν ανακαλύψει ακόμα ότι ξαναγράφω εδώ. Οπότε μάλλον θα αργήσουν να δουν τα «παράπονα» μου. Ας είναι. Θα μου πείτε γιατί δε τα συζήτάτε;; Νομίζω πως κανένας μας δεν έχει όρεξη για τέτοια συζήτηση στη παρούσα φάση. Όλοι βολευόμαστε παίζοντας τους χαζούς. Ως πότε όμως;;

Η Θετική φωνή πλέον δραστηριοποιείται και στη Θεσσαλονίκη συμμετέχοντας ενεργά σε εκδηλώσεις όπως το Πανόραμα ομοφυλοφιλικών ταινιών κ.α Θα προσπαθήσω όσο μπορώ και έχω ενημέρωση να ενημερώνω και εσάς! Επόμενη εκδήλωση:

Μερικές φορές στη ζωή μας πάνε χάλια τα συναισθηματικά μας,άλλες φορές τα επαγγελματικά μας, άλλες η υγεία μας ή οικογένεια μας  ή οι σχέσεις μας με τους φίλους μας. Υπάρχουνόμως και κάποιες στιγμές που απλώς γαμιέται το σύμπαν τόσο άσχημα και τα χαστούκια της μοίρας είναι τόσο απανωτά που κουρνιάζεις σε μια γωνιά και περιμένεις μπας και κοπάσει η μπόρα.

Το πρότζεκτ με τα γκομενάκια και τα ραντεβού δε μπορεί να συνεχιστεί με τίποτα. Βγήκα εννοείται κι άλλα ραντεβού μετά από αυτά που σας περιέγραψα, αλλά ήταν όλα πανομοιότυπα, καρμπόν, λες και κάποιος σπάει πλάκα μαζί μου και μου τους στέλνει σεταρισμένους. Επώνυμα ρούχα, μπουζούκια,Δέσποινα Βανδή, LadyGaga. Αυτά έχουν μόνο να συζητήσουν. Κι εγώ δε ξέρω τι να κάνω. Να σπάσω το φλιτζάνι του καφέ και να κάνω χαρακίρι μπροστά τους;; Να κάνω ευχέλαιο;; Ούτε που ξέρω…! Κι έτσι τα έκοψα και τα ραντεβού.  Αφενός για να διαφυλάξω την ψυχική μου ηρεμία, αφετέρου;;  Οικονομική κρίση! Τζάμπα λεφτά στον καφέ,  στα πήγαινε έλα, σε όλα! Καλύτερα σπιτάκιμου. Σεξοραντεβού με τσεκαρισμένες καταστάσεις και τέλος. Θα μου πείτε: και που είναι ο έρωτας;  Δε ξέρω. Βαρέθηκα τηναναζήτηση. Θέλω να αράξω. Και να μη σκέφτομαι τέτοια. Η καρδιά μου χτυπάει ακόμαδυνατά για τον υπέροχο άνθρωπο που μπήκε στη ζωή μου τον Σεπτέμβρη που μαςπέρασε. Μαζί με τη καρδιά και το μυαλό μου είναι εκεί. Η παρουσία του στη ζωή μου, έστω και σαν «φίλος»,  η ερωτική ατμόσφαιρα κάθε φορά που συναντιόμαστε, μιλάμε, αγγιζόμαστε, αγκαλιαζόμαστε,μου είναι αρκετή για να καλύψω τα συναισθηματικά μου κενά.

Το εργασιακό δε χρειάζεται καν να το θίξω. Έξι μήνες τα ξύνω μετά μανίας μέχρι να ματώσουν. Έχω γίνει ένας νωθρός ντεμπελχανάς. Και στις αρχές του Φεβρουαρίου η ανάγκη να εργαστώ και να βγάλω ένα μεροκάματο θα είναι τόσο μα τόσο έντονη. Αν δε πάρω μπρος θα έχω βιοποριστικό πρόβλημα μεγάλο.

Το πτυχίο είναι κοντά. Πολύ κοντά! Ουρανοί λυπηθείτε με!Ελπίζω! Εύχομαι!

Οι φίλοι;; Οι φίλοι αλλού ντ’ αλλού και ο καθένας χώρια ακόμα χειρότερα. Μια γκρίνια, μια μιζέρια, ένα επαναλαμβανόμενο μιρ μιρ! Και το κακό είναι πως ΟΚ φάσεις περνάμε, αλλά αυτή τη φορά φως πουθενά. Όλο και χειρότερα.Κάποιες λέξεις όπως εμπιστοσύνη, συμπόνια, κατανόηση χάθηκαν τελείως απ’ το λεξικό μας. Και φταίμε όλοι, δε βγάζω την ουρά μου απ’ έξω.

Οι οικογένεια απλά κάνει υπομονή.

Και κάπου εκεί ένα χαμόγελο που μου φτιάχνει τη διάθεση. Ακόμη και αν δεν είναι τόσο όμορφο για άλλους, μα για μένα τόσο ξεχωριστό. Ότι κι αν σημαίνει αυτό. Κι ξαναμανα όλοι να μου κάνουν μούτρα για το χαμόγελο που βρήκα.Λες και τους έκανε κάτι, Τόσο άδικο.

Καλή χρονιά να χουμε.

Μου λείψατε όλες και όλοι πολλοί.

Εσάς σας μπήκε καλύτερα το 10;;

Και ξεκινάμε!

Τον Α. τον ξέρω πολλά χρόνια. Είναι αυτό που λέμε λαϊκά «γνωστή μούρη»! Τον βλέπω συχνά στον δρόμο, σε gay μαγαζιά, έχουμε και κοινούς γνωστούς ακόμα. Αλλά ποτέ δεν μας είχε συστήσει κάποιος. Να σας πω τη μαύρη μου αλήθεια πάντα με καύλωνε αυτός ο άντρας. Τον ορεγόμουν κάθε φορά που τον συναντούσα. Μετρίου αναστήματος, με πολύ γυμνασμένο σώμα, γκριζαρισμένος (τον έχω δει και με βαμμένα), με προστυχόφατσα που παραπέμπει σε μεγάλα όργια!

Επίσης, αμέτρητες φορές τον έχω «ψαρέψει» και με έχει «ψαρέψει» σε πουστροσάιτ γνωριμιών, τσατ κτλ, αλλά πάντα κάπου κολλούσε και το αφήναμε. Είχα ακούσει όμως πως αυτός την ψάχνει λίγο περίεργα την όλη φάση.  Ενώ είναι gay, το παίζει και καλά μπάι μπάι ντάρλινγ για να προσελκύσει και τον «μεσαίο χώρο».  Με τεχνάσματα τύπου «έλα σπίτι να δούμε καμιά ταινία» πείθει πιτσιρικάκους (γιατί τα χει τα χρονάκια της η μπεμπέκα) και μετά ότι ήθελε προκύψει!

Έτσι και με μένα! Σήμερα είπαμε να μη το αφήσουμε στα λόγια, αλλά να περάσουμε στα «έργα», δηλαδή να δούμε καμιά ταινία όπως νόμιζα εγώ το αθώο και κουτό αγοράκι.! Η πρόσκληση δεν περιελάμβανε σεξ, αυτό είχε διευκρινιστεί. Φόρεσα κι εγώ μια παλιο-φόρμα, ένα μπλουζάκι κι ένα φούτερ και πήγα…

(Εδώ ξεκινά ένα αγαπημένο κεφάλαιο, που η καλύτερη μου φίλη επιμένει να το κάνω βιβλίο και να το εκδώσω με τίτλο «Αρχιτεκτονική, κουφώματα και διακόσμηση της γκειοσύνης». Μου αρέσουν τα ωραία σπίτια και είναι το πρώτο πράγμα που περιγράφω στα φιλαράκια μου για τη γνωριμία μου με κάποιον, Είναι το κόλλημα μου! Στη προκειμένη περίπτωση μιλάμε για το πιο όμορφο σπίτι ever! Ψηλοτάβανο, όλο τζαμαρία στις 2 πλευρές του με περσίδες από πάνω μέχρι κάτω, σκάλες και υπνοδωμάτιο υπερυψωμένο από τον υπόλοιπο ενιαίο χώρο, κρυμμένη κουζίνα και διακόσμηση φινετσάτη και μοντέρνα με πολλά χρώματα και ντιζαινάτα έπιπλα.)

Με κάθισε στον καναπέ και μου πρόσφερε αναψυκτικό. Κλασικές χαζό κουβέντες  της πρώτης συναντήσεις.

-Σε είχα δει τις προάλλες στο δρόμο. Μου λέει.

-Ο Τάκης ο φίλος σου καλά;; Του λέω.

-Θα αφήσουμε τις μαλακίες να δούμε καμιά τσόντα;; Μου λέει…

Ε;;  Πραγματικά νόμιζα πως θα βλέπαμε κάποια ταινία, ίσως μια ρομαντική κομεντί. Τόσο ζώο είμαι. Ψάχνει κάτι με τις ρυθμίσεις και τσουπ βγαίνει μια ξεκωλιάρα βυζαρού. Στρέιτ τσόντα.. ! Αράζει δίπλα μου και σε 2 λεπτά το χέρι του είναι μέσα από το μποξεράκι μου. Τα ‘χασα λίγο. Αλλά μου άρεσε, τόσο εφηβικό! Συνέχισε να μου τον παίζει σιγα-σιγα μέχρι να μου γίνει τέντα και ταυτόχρονα εμφανίζει το δικό του κοντάρι κι εκεί είχαμε την πρώτη απογοήτευση της βραδιάς! Το απαυτό του είναι το πιο περίεργο απαυτό που έχω δει, κι έχω δει αρκετά μη το ξεχνάμε. Είχε κλίση ανάποδα προς τα κάτω και τοξωτά και πιο χοντρό στη βάση του. Μετρίου αναστήματος και εκεί. Κάτι τέτοιες στιγμές που έρχομαι αντιμέτωπος με άσχημα πέη κάτι παράξενο συμβαίνει μέσα μου, τις μισές φορές μου βγαίνει να τα φιλήσω και να τα αγκαλιάσω και να τα συμπεριφερθώ με στοργή και αγάπη για το κακό τους τον καιρό, κι άλλες φορές, όπως η σημερινή δε θέλω ούτε να τα αντικρύσω.  Κάτι που σημαίνει πως η επιλογές μας ήταν περιορισμένες στο πως θα εξελισσόταν η βραδιά μιας και εγώ νόμιζα πως ο τυπάκος είναι και πολύ αντράκι και δε θα θέλει πολλά πολλά.

Για πότε βρέθηκε το στόμα του στο πουλί μου αλήθεια δε το κατάλαβα. Ήταν μάστορας του το αναγνωρίζω. Μπορεί να έβαζε λίγο δόντι παραπάνω, αλλά το έκανε με μαεστρία. Είχε στυλ πορνοστάρ και το μόνο που ήθελα ήταν να του γεμίζω το στόμα και να του ρίχνω μπάτσες. Με περιποιήθηκε καλά και αρκετή ώρα. Φιλί δεν υπήρξε, αν και θα γούσταρα να φιλήσω πολύ τη μούρη του, αλλά η σωματική επαφή ήταν πολύ έντονη. Το πάθος ξεχείλιζε έστω κι έτσι.

Η δεύτερη ξενέρα της βραδιάς ήταν όταν ήρθε η ώρα να «τελειώσουμε». Ενώ με έγλειφε, με παρότρυνε να συνεχίζουμε στο μπάνιο ώστε να χύσουμε στον νιπτήρα (και να μη λερώσουμε τα πανάκριβα καλύμματα ή τα μπιμπελό από το εξωτερικό). Και τα χύσιμο στον νιπτήρα έχει κάτι το εφηβικό, αλλά είναι τόσο μα τόσο ντεκαυλέ. (Τα δικά του ήταν αρκετά κίτρινα!)

Είχα σκοπό να πιω το υπόλοιπο αναψυκτικό μου και να αποχωρήσω μιας και η «δουλειά» μου είχε πια τελειώσει εκεί. Προσφέρθηκε να με επιστρέψει σπίτι, δεν το αρνήθηκα –οικονομική κρίση είναι αυτή, που λεφτά για ταξί και διπλές ταρίφες-. Πριν γίνει όλο αυτό όμως ξεκίνησε μια συζήτηση από αυτές που εγώ αποκαλώ «να χαμε να λέμε» με τον Α. να μιλά  περί κοινωνίας, ομοφυλοφιλίας, γάμων, ποιότητα ζωής στο εξωτερικό και το πόσο χωριό είναι η ψωροκώσταινα μας. Εγώ για ακόμα μια φορά τόνισα πως το θέμα δεν είναι στη κοινωνία αλλά σε εμάς τους ομοφυλόφιλους που κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας  χρησιμοποιώντας εκφράσεις όπως «εχεμύθεια, αρρενωπότητα πάνω από όλα, εκτός κυκλωμάτων κ.α». Συμφώνησε!  Πάνω στη κουβέντα του ξέφυγε πως δεν τον λένε Α. αλλά Β. και κλείνοντας μου υπογράμμισε πως καλό θα ήταν να μην αναφέρω σε κανέναν για τι συνάντηση μας. Γαμώ τα εξωτερικά σας και τις σπουδές σας και τα φράγκα σας μου ρθε να του πω.. Αλλά προτίμησα να με πάει σπίτι του με το πανάκριβο κάμπριο του, που απορώ γιατί τα παίρνουν αφού δε χωράει άνθρωπος μέσα.

Ευτυχώς δε μου πε τίποτα του τύπου «θα τα πούμε».  Δεν θα το άντεχα!

Απολογισμός; Ήταν μια πίπα, ένα χύσιμο και η ευκαιρία να δω ένα όμορφο σπίτι.

Χάθηκα το ξέρω!

Αλλά χάθηκα για τα καλά. Έχασα τον εαυτό μου τις τελευταίες μέρες. Αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι. Δεν είχα όρεξη για τίποτα. Ούτε να σκεφτώ, ούτε να γράψω. Και τι να σας πω;; Πως για ακόμη μια φορά άνθρακας το χρυσάφι; Αρκετά κλάφτηκα σε φίλους και γνωστούς, αρκετά μιζέριασα, δεν ήθελα να το ξεφτιλίσω και εδώ. Δυσκολεύτηκα πολύ να πάρω τα πάνω μου, ακόμη δηλαδή είμαι σε αυτή τη διαδικασία του ανεβάσματος, Σκαμπανεβάσματος δηλαδή διότι μερικές φορές είναι δύο βήματα μπρος, τρία πίσω.

Και το πήρα χαμπάρι μόλις προχθές! (Το χω ξαναπεί αυτό) Πως δεν κάνω εγώ για ρομάντζα και σχέσεις και λουλούδια. Δεν το χω. Είμαι τόσο καμένος από κινηματογράφο, ταινίες, βιβλία. Που μια ζωή θα περιμένω να τα ζήσω όπως τα χω στο τρελό μυαλό μου, παρά να συμβιβαστώ σε οτιδήποτε λιγότερο. Και έτσι θα μείνω μόνος . Εγώ και ο εαυτός μου. Στη παρούσα φάση με βοηθά πολύ αυτή η σκέψη, αν και πολύ αρνητική.

Σήμερα λοιπόν βγήκα ραντεβουδάκι μετά από δύο μήνες ακριβώς.

Ήρθαμε σε επαφή μέσω γνωστού πουστροσάιτ.

Πέταξα τη στενάχωρη διάθεση, φόρεσα το μαύρο μου πουκάμισο, ένα παντελόνι ώχρα, τα assics μου και την αγαπημένη μου πλεχτή ζακέτα και πήγα να τον συναντήσω. Συναντηθήκαμε στα γνωστά μας στέκια. Καλό αυτό! Με έστησε 2 λεπτά. Ήταν όπως τον περίμενα. Ψιλόλιγνη χαριτωμένη φιγούρα. Κάτσαμε και παραγγείλαμε τους γαλλικούς μας. Έβαλε γάλα γιατί έβαλα κι εγώ. Μου άρεσε αυτό. Και αρχίσαμε να τα λέμε..

Από το πρώτο δευτερόλεπτο ένιωσα άνετα μαζί του. Μιλούσαμε για τα πάντα. Ακόμη και για ενδόμυχες σκέψεις χωρίς ενδοιασμούς. Είναι όμορφο όταν συμβαίνει αυτό σε δύο αγνώστους. Καλός συνομιλητής. Με όμορφες απόψεις. Ενδιαφέρουσες. Έβαζε το μυαλό μου στη διαδικασία ν σκεφτεί πράγματα. Κι αυτό πάντα το θαυμάζω. Ξεχωριστό παιδί από τα λίγα. Και ήταν γλυκός μαζί μου, του άρεσε το στυλ μου, μου έλεγε καλά λόγια γενικά. Κάναμε μια βολτίτσα με τα πόδια στο κέντρο και πήρε ο καθένας τον δρόμο του..

Θα μου πείτε όλα μια χαρά.. και;;

Δεν έχει και..! Ήταν ένα ραντεβού. Γνώρισα ένα καλό παιδί. Που θα θελα να ξαναπιώ έναν καφεδάκο μαζί του. Τόσο απλό και όμορφο τελικά.

Και αυτό είναι το καινούριο μου πρότζεκτ (επηρεασμένος από μια ταινία που είδα, το Julie and Julia). Θα σας γράφω για τα ραντεβού που θα κάνω από εδώ και πέρα. Με κάθε λεπτομέρεια. Κι εσείς  θα μου λέτε ποιον προτιμάτε. Τι λέτε;;

Καλημέρα!

Υ.γ: Σήμερα δεν έγραψα πολλά γιατί είμαι πολύ κουρασμένος και ντεφορμέ γενικά! Σας υπόσχομαι όμως περισσότερες και πιο πικάντικες-γαργαλιστικές-ανατριχιαστικές περιγραφές!

Να πάρω τηλέφωνο; Όχι, να περιμένω να πάρει αυτός πρώτα..

Να στείλω μήνυμα; Όχι, ας στείλει αυτός πρώτα μωρέ και απαντώ.

Να του πω να βρεθούμε πρώτος ή να περιμένω να μου το πει αυτός;

Μπερδεμένα πράγματα, πρώτα έρχεται το τέλειο σεξ και μετά οι όμορφες στιγμές στο σπίτι, τα παιχνιδάκια, τα φιλάκια στη μέση της Ναβαρίνου, οι αγκαλιές στη Παύλου Μελά, τα πονηρά βλέμματα,  οι δαγκωματιές. Και όλα αυτά να μου δημιουργούν τις παραπάνω απορίες! Αχ..

Και μετά ξεκινάνε τα άλλα.. Δε θέλω να κάνω άλλες γνωριμίες, θέλω μόνο αυτόν. Δε θέλω να κάνω σεξ με άλλον, θέλω μόνο με αυτόν (κι αυτό είναι ένα θέμα!). Και αυτά θέλω με κάποιον τρόπο να του τα πω. Δε μπαίνω πια σε σελίδες γνωριμιών, δε κάνω τσατ, έκοψα ακόμα και τα πουστρόμπαρα, και θέλω να τα μάθει αυτά, αλλά δε ξέρω πως!

Θέλω να κάνουμε σεξ ξανά και ξανά, μα δε γίνεται.

Θέλω να κοιμηθούμε αγκαλιά, μα δε γίνεται..

Το γιατί είναι πολύ μεγάλη ιστορία και δε μπορώ να βγάλω τα άπλυτα μας τόσο πολύ στη φόρα.

Και έτσι μου μένουν οι αγκαλιές και τα φιλιά και τα μηνύματα για καλημέρα και τα συμβουλευτικά τηλεφωνήματα. 

Και το πιο αστείο;; Δε ξέρω τι να πω στον κόσμο; Με ρωτάνε τι παίζει, αν είμαι με κάποιον κτλ κτλ και τι να απαντήσω; Πως είμαι «σε γνωριμία»;; Πόσο γελοίο ακούγεται.

Ουφ.. Υπομονή.

Όλα μπορούν να είναι υπέροχα!

Ακριβώς όπως τα θέλω!

Ρομαντικά, τρυφερά, παθιάρικα, άγρια, συναισθηματικά, παιδιάστικα, αθώα, πρόστυχα, όλα μαζί!

Ο τέλειος άντρας, όπως τον έχω στο μυαλό μου.

Η τέλεια πρώτη γνωριμία, καλύτερη και από της «σκηνοθετημένες» που είχα στο μυαλό μου. Όμορφες βόλτες, καφέδες με κουβεντούλα, φιλάκια και δαγκωματιές στα κρυφά.

Το σεξ;; Ονειρικό.

Τόσα να μάθω, τόσα να δώσω.

Πρώτη φορά. Πρώτη! Αλήθεια!

Τα χω ξαναπεί, ε;; Κι όμως όλα τα άλλα ήταν ψεύτικα, χαζά. Αυτό είναι αληθινό! Το νιώθω, το βλέπω, το αισθάνομαι, το πιστεύω.

Το μυαλό μου ακόμα μια φορά μου παίζει όμως τρελά παιχνίδια.

Το να είμαι κάτι άλλο από τον εαυτό μου δε γίνεται.

Το να μη λέω ότι σκέφτομαι δύσκολο.

Αρχίζω να νιώθω πράγματα καινούρια, όμορφα, πρωτόγνωρα.

Χαμογελάω σαν χαζός, προβληματίζομαι χωρίς λόγο.

Τα γνωστά δηλαδή.

Αναμονή.. πόσο δύσκολη όταν βιάζεσαι να τα ζήσεις όλα.

Βιασύνη..πόσο κακός σύμβουλος μπορεί να γίνει.

Άλλα για πρώτη φορά και πάλι, είμαι αισιόδοξος!

Όλα θα πάνε καλά!

Υ.γ: Συγνώμη που χάθηκα, αλλά είπαμε, όταν περνάω καλά in real life, τα άλλα τα αφήνω πίσω!

Γράφω για τις ανθρώπινες σχέσεις, περισσότερο των ομοφυλόφιλων, γιατί είναι πραγματικά ένας τόσο πολύπλοκος τομέας. Σκεφτείτε φίλοι ετεροφυλόφιλοι τις ζωές σας, τις σχέσεις σας, τα φλερτ σας, τα γαμίσια σας, τους καημού σας, τα ντέρτια σας, τις καψούρες σας, τους έρωτες, τους  χωρισμούς σας. Το έχετε;;  Πόσο δύσκολα ήταν όλα ε;; Τώρα διπλασιάστε επί 2 τις δυσκολίες και θα καταλάβετε πόσο παραπάνω δύσκολα είναι όλα αυτά στον κόσμο των ομοφυλόφιλων.

Πέρα από τις αντικειμενικές δυσκολίες  λοιπόν, που δεν θα τις αναλύσω τώρα γιατί πιστεύω πως είναι λίγο πολύ γνωστές (κοινωνία, περιβάλλον, οικογένεια, φιλικός κύκλος, πως θα βρεις ταίρι, που να τον πας κτλ κτλ), έχουμε και τον χρόνο εχθρό μας! Το αγαπημένο αστείο των φιλενάδων μου! Ο χρόνος στους ομοφυλόφιλους είναι όπως μετράμε την ηλικία των σκύλων! Ένα ραντεβού=3 ραντεβού, μιας και ο gay στο πρώτο ραντεβού είναι ικανός να πάει βόλτα-φαγητό-σινεμά-σεξ, όλα μαζί!  Ένας μήνας σχέση= τουλάχιστον με 4 ενός ετερόφυλου ζευγαριού! Και πάει λέγοντας! Ο gay χωρίζει πιο γρήγορα, βαριέται πιο γρήγορα, δεν έχει λόγο να «δουλέψει» την σχέση ώστε να την εξελίξει (σε αρραβώνα;; Γάμο;; Γεννητούρια;; Μπααα!).

Είμαστε όλοι διαφορετικοί, κανένας δε μοιάζει με κανέναν άλλον στον κόσμο, κι αυτό σίγουρα είναι το μαγικό της υπόθεσης. Ακούω όμως συχνά ανθρώπους που έχουν «βγει» στην αναζήτηση του ιδανικού συντρόφου να λένε:

-Ψάχνω κάποιον σαν κι εμένα.

Και αναλώνονται μια ολόκληρη ζωή στο να βρουν τον… εαυτό τους! Μα είναι δυνατόν;;  Εγώ δε θα θελα ούτε ραντεβού να βγω με τον εαυτό μου! Και μη μου πείτε πως δεν τον αγαπάω αρκετά! Επειδή τον αγαπάω δε θα βγαινα μαζί του!

-Ψάχνω το άλλο μου μισό.

Οκ αυτό μπορεί να το έχω πει κι εγώ, σίγουρα δηλαδή! Αλλά πόσο βλακεία μπορεί να είναι. Θέλω να μαι ολόκληρος, κι ο άλλος επίσης! 1+1=2 και να μαστε μαζί! Όχι ένα! 2 μαζί! Τα βαρέθηκα και τα εμείς οι δυο σαν ένα! Σαν το τραγούδι της συχωρεμένης της Δημητριάδη, αν η μισή μου καρδιά είναι εδώ λέει, η άλλη μισή βρίσκεται στη Κίνα. Παραλληλισμός του κώλου, αλλά φαντάζεστε το άλλο μου μισό να ναι ένας κοντοπίθαρος καμπαμαρού;; Να κάτσει στα αυγά του στη Κίνα και να με αφήσει ήσυχο..!

Για ακόμη μια φορά παπαρολογώ ασυστόλως και νιώθω πως η μόνη που με καταλαβαίνει είναι η Καιτούλα που τραγούδησε τους στίχους του Φοίβου (νομίζω!):

«Γιατί σου λείπει αυτό
που ψάχνω εγώ να βρω
μα δεν το 'χει όμως κανείς σας
και έχω βαρεθεί μαζί σας
όλοι οι άντρες ίδια φάτσα
άσε τώρα ο ουρανός με τα άστρα
αχ κανείς δεν έχει αυτό
που συνέχεια αναζητώ»

Οκ.. πολύ gay αυτό! Αλλά κάπως έτσι νιώθω αυτές τις μέρες και έχω κλειστεί και στο σπίτι μου και ούτε να βγω δε θέλω  έξω.  Και έχω αρχίσει και τα σβησίματα στο κινητό και στο msn και στο facebook και νιώθω πρώτη φορά μια χαρά με αυτό.

Μια καινούρια αρχή λοιπόν!

Οκ είμαι ένας άνθρωπος με εμμονές, εθισμένος στα λάθη, στους λάθος ανθρώπους, στη λαγνεία, στις καταχρήσεις. Και δεν εννοώ τα ναρκωτικά φυσικά . Είμαι όμως και ένας άνθρωπος που βιώνω και μια ατέρμονη μοναξιά! Μια μοναξιά που έχει στρογγυλοκαθίσει στη ζωή μου και δεν μπορώ να την πετάξω από πάνω μου. Συνήθως αντιβίωση μου ήταν οι φίλοι μου, αλλά τώρα που και αυτοί λόγω καλοκαιριού σκορπίστηκαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, νιώθω το κλοιό της μοναξιάς να σφίγγει επικίνδυνα γύρω από το λαιμό μου και να μη με αφήνει να αναπνεύσω.

Φοβάμαι. Γνώρισα κάποιον που μου αρέσει. Και του αρέσω. Και φοβάμαι. Πρώτη φορά συνειδητοποιώ πως όσο κι αν είμαι καταφερτζής στα λόγια, δε μπορώ  να μιλήσω στον άλλον για κάτι «σοβαρό». Με ρωτάνε όλοι πως πάει. Που το πάτε. Και δεν ξέρω τη να πω. Δεν ξέρω γιατί δε μπορώ να μπω σε μια διαδικασία να ρωτήσω τον άλλον που πάμε. Φοβάμαι. Δεν το έχω κάνει ποτέ. Δεν ξέρω πως είναι. Ξέρω να τον φιλάω και να τον κάνω να κολλάει στα χείλια μου, ξέρω να τον ανατριχιάζω από ηδονή, να τον κάνω να γελάει, να με κοιτάει και να νιώθω πως λιώνει για μένα. Δεν ξέρω πώς να του ζητήσω να βγούμε για ένα ποτό, να μιλήσουμε. Να πάμε μια βόλτα στη παραλία. Δεν ξέρω. Και φοβάμαι.

Και δεν έχω ερωτευτεί, ούτε κολλήσει. Απλώς μου αρέσει αυτός ο τύπος. Μου αρέσει το πώς γνωριστήκαμε, το πώς μου μιλάει, το πώς με λέει «αλήτη». Μου αρέσει που στα μηνύματα του στέλνει ένα φιλάκι πάντα. Και ναι δεν ξέρω τι θέλω από αυτόν, Μου αρκεί που βλεπόμαστε. Νιώθω καλά. «Συμβιβάζεσαι» μου είπε ένας φίλος. Αυτό κάνω; Επειδή περνάω καλά και δε βάζω στο μυαλό μου πως θα προχωρήσει;;  Μπορεί και να το κάνω. Αλλά δεν μπορώ να έχω και στο μυαλό μου τον πρίγκιπα του παραμυθιού που θα έρθει να με πάρει καβάλα στο άσπρο του άλογο. Και να σας πω και κάτι; Δε μου αρέσουν τα άλογα. Χέζουν πολύ. Και οι ιππότες πολύ αφερέγγυοι μου κάνουν. Μπορεί να σε λυτρώσουν, μπορεί και να σε αφήσουν να κοιμάσαι και άλλα 100 χρόνια.

Δεν έχει και πολύ νόημα το κείμενο μου το ξέρω. Ήπια αρκετά και ήθελα να γράψω κάτι. Σήμερα μίλησα και πρώτη φορά σε γκομενάκι σε μπαρ. Αλλά μου το «τσαλάκωσε» ο μπάρμαν με τους κοιλιακούς του και το εξωτικό (σολάριουμ!!) μαύρισμα του. Χαλάλι του! Σημασία για μένα έχει πως το πλησίασα το τεκνάκι και τσουγκρίσαμε τα ποτά μας! Ένα βήμα τη φορά!

 Καλημέρες!

Άνδρες ψάχνουν άνδρες για σεξ, για φάση, για σχέση.

Άνδρες που δηλώνουν στρέιτ ψάχνουν άντρες για σεξ, φάση, σχέση.

 Άνδρες που πάνε και με γυναίκες και με άνδρες ψάχνουν άντρες για σεξ κτλ κτλ κτλ. 

Άνδρες που πάνε με γυναίκες ψάχνουν άλλους άνδρες να τους βάλουν να φορέσουν τα ρούχα της γυναίκας τους και τούμπαλιν.

Παντρεμένοι άνδρες ψάχνουν να γαμήσουν, να γαμηθούν, να δώσουν μια πίπα ή να πάρουν.

Νεαροί άνδρες ψάχνουν μεγαλύτερους άνδρες να τους κάνουν να αισθανθούν κοριτσάκια και να τους φωνάζουν «Πατέραααα»!

Αγόρια ψάχνουν γενναιόδωρους άνδρες.

Άνδρες ψάχνουν γυναίκες ενεργητικές να τους τακτοποιήσουν!

Άνδρες ομοφυλόφιλοι ψάχνουν ότι κάτσει αρκεί να τους κάτσει.

Άνδρες δηλώνουν ενεργητικοί και ψάχνουν ενεργητικούς άνδρες για παιχνίδια αντρικά..!

Άνδρες δηλώνουν ενεργητικοί και ψάχνουν τον γαμιά του.

Άνδρες δηλώνουν ενεργοπαθητικοί αλλά μόνο τον τρώνε.

Άνδρες που είναι παθητικοί γαμάνε γιατί δε βρίσκουν να γαμηθούν.

Άνδρες παθητικοί κάνουν παιχνίδια με παθητικούς άντρες μη ξέροντας  τι άλλο να κάνουν.

Άνδρες κάνουν σεξ «ακάποτα» γιατί έτσι το χαίρονται περισσότερο.

Άνδρες κολλάνε αφροδίσια σε άλλους άνδρες που τα κολλάνε στις γυναίκες τους.

Άνδρες σε απόγνωση.

Άνδρες σε στέρηση.

Άνδρες που δεν ξέρω κατά πόσο είναι ΑΝΔΡΕΣ τελικά.

What makes a man a man λοιπόν;;

        Από πάντα ήξερα πως ήμουν ομοφυλόφιλος, αλλά αυτό τελικά δεν εμπόδισε στο να έχω “καλές” σχέσεις και με το αντίθετο φύλο. Αυτές είναι όμως η γυναίκες της ζωής μου που με έχουν στιγματίσει ανεπανώρθωτα:

      Πρώτη κοπέλα που ένιωσα έλξη στη ζωή μου, αν και ήξερα από τότε πως μου αρέσουν τα αγοράκια, ήαν η Ε. Με την Ε. Μεγαλώσαμε μαζί, από τις κοιλιές των μανάδων μας ακόμα. Δυστυχώς έχασε τη δικιά της νωρίς, και αυτό ήταν κάτι που μας έδεσε ακόμη παραπάνω. Όλη μέρα σπίτι μου ή σπίτι της να παίζουμε απίστευτα παιχνίδια που σκαρφιζόμασταν από μόνοι μας! Είμασταν ζευγάρι, σαν αρραβωνιασμένοι, έτσι μας κορόιδευαν. Και δεν αφήναμε κανέναν να μπει ανάμεσα μας. Όποιος προσπάθησε να το κάνει, τον εχθρευόμασταν, ζηλεύαμε και οι δύο. Η μεγάλη μας αγαπη “έσβησε” όταν εγω τα έμπλεξα με την Α,

      Η Α. ! Η πιο όμορφη κοπέλα της τάξης της. Ένα χρόνο μικρότερη μου, φλερτάραμε στα μέσα του δημοτικού, κρυφά από την Ε. Θυμάμαι της είχε ζητήσει και τον λόγο όταν μου είχε δώσει μισό κουλούρι της! Η Α, ήταν μισή από Σουηδία. Ξανθιά με καταγάλανα μάτια και πάντα μαυρισμένη χειμώνα-καλοκαίρι. Είχε καλή καρδιά, αλλά λόγω των οικογενειακών της προβλημάτων με ψιλοεκμεταυλεύοταν μερικές φορές! Εγώ την αγαπούσα όμως, έστω και έτσι, πλατωνικά! Περιμένα μέσα στη βροχή να σχολάσει από τα αγγλικά της για να της δώσω την ομπρέλα μου για να μη βραχεί, μοιραζόμουν μαζί της το κολατσιό μου. Κι εκείνη όλο ήθελε να φιλιόμασταν και να με πιάνει εκεί κάτω..

      Την Α. την έχασα απότομα από φίλη. Έφυγα κατασκήνωση στην έκτη δημοτικού και όταν γύρισα είχε φύγει στη Στοκχόλμη στον πατέρα της. Κι εγώ ήμουνα πια γυμνασιόπαιδο, είχα την πρώτη μου στύση (κάνοντας φαντασιώσεις με αγοράκια). Την Μ. όμως μου την προξένεψαν οι φίλες της. Διάσημο αγόρι του σχολείου και χωρίς να δείχνω ενδιαφέρον στα κορίτσια εγώ, ομορφούλα αυτή, και πες πες, με πείσανε. Τα είχα 2 μέρες με την αγκούρω τη Μ. Με “κεράτωσε” τη δεύτερη μέρα γιατί δεν πηγα να τη πάρω να πάμε για παγωτό επειδή είχα διάβασμα για διαγώνισμα. Η σκύλα!

      Βέβαια όλο το σχολείο ήξερε είχα μεγάλη καψούρα για τη Β. Κάτι που συνεχίστηκε μέχρι και το λύκειο. Μου άρεζε η Β. Είχε κάτι! Μάλλον αντρόφερνε λίγο..! Όχι πλάκα κάνω, δε ξέρω αν μου άρεζε τότε, μάλλον εσεμένα είχα πλάσει αυτόν τον μύθο για να έχω μια “κάλυψη”, ότι δηλαδή είμαι καψούρης γι' αυτό δεν μπλέκω με άλλες!

      Στο πρώτο έτος είχα την πολιορκία της Α.! Μια χοντρούλα συμφοιτήτρια μου που μου κανε το πιο στενό μαρκάρισμα που μου έχουν κάνει.

      Επικοινωνία με sms:

Α: ΛαέρτΗ πάμε για ποτό;

Λ: Δεν έχω χρήματα.

Α. Θα κεράσω εγώ.

Λ: Δεν νιώθω άνετα.

Α: Να έρθω σπίτι να σου κάνω παρέα;;

Λ: Μόλις μετακόμισα και δεν έχω έπιπλα.

Α: Θα κάτσουμε στο πάτωμα.

Λ: Είναι βρώμικα!

Α: Θα σου καθαρίσω εγώ, χρειάζεσαι ένα γυναικείο χέρι..

       Βγήκαμε τελικά για ένα ποτό, ναι το κέρασε, κάτω από το σπίτι μου, μη πέρνει και θάρρος! Με ζάλισε με τους πρώην της και ουσιαστικά παίζαμε “μουσικές καρέκλες”. Ερχόταν αυτή να κάτσει δίπλα μου, άλλαζα εγώ θέση και καλά γιατί ζεστενόμουν! Ξανά αυτή δίπλα μου, ξανά εγώ απέναντι. Και το καλύτερο;; Όταν φεύγαμε ανέβηκε σε ότι πλατύσκαλο υπήρχε στο διάβα της για να δει αν με φτάνει στο ύψος, η κοντή!

-Έλα να μετρηθούμε, έλεγε. Πλησίαζα εγώ ο βλάκας και αυτή πήγαινε να με φιλήσει..! Πίσω εγώ..! Πόσσες φορές μπορεί να επαναληφθηκε αυτό δεν ξέρω!

      Κάπου στο 3ο έτος. Με την Ε. Γνωριστήκαμε από κοινές παρέες. Σπούζαδε στη πόλη μου. Είχα ακούσει πολλά γι' αυτήν. Πως είναι λεσβία, πως μένει με τη γκομενά της κτλ κτλ. Βράδυ χριστουγέννων. Έχω πιει τα άντερα μου και πάω στο στέκι για ένα τελευταίο. Έχει ξημερώσει για τα καλά. Η Ε. Είναι εκεί. Μια θεά να χορεύει λάγνα! Ήταν πιο όμορφη από ποτέ!

-Απόψε είσαι δικός μου, μου είπε!

      Πήγαμε σπίτι της. 'Ηθελε να κοιμηθούμε μαζί.

-Ξέρω πως είσαι “διαφορετικός” και αυτό γουστάρω σε σένα, έλεγε καθώς ξεντυνόμασταν. Το κρεββάτι μονό, εγώ ανάσκελα, αυτή μπρούμυτα από πάνω μου! Ένιωσα ένα χάδι στο μικρό Λαέρτη, ανατρίχιασα ολόκληρος! Τώρα θα γίνει είπα και.. την άκουσα να ροχαλίζει πάνω στο στέρνο μου! Την άλλη μέρα δε θυμόταν τίποτε. Εγω ελάχιστα. Η μάνα μου να έχει αφήσει χιλιάδες αναπάντητες! Ήταν ανήμερα χριστουγέννων.

      Στον στρατό αυτό που φχαριστιόμουν ήταν ο ύπνος! Και ένα ζεστό μεσημέρι που κολούσε ο ιδρώτας πάνω μου, είχα πάρει έναν γλυκό υπνάκο.. υπνάκο.. υπνάκο.. Κορμιά, γυναικεία γυμνά κορμιά, ένα χαρέμι, εγώ πασάς ξαπλωμένος στις μαξιλάρες μου, με πλησιάζει η πιο ωραία, γνωστό μελαχρινό κορίτσι του Θέμου, πέφτει στα γόνατα και ξεκινάει να με γλείφει όπως δε με έχει γλειψει κανείς, μου τον έχει λιώσει και εκεί που πάω να τελειώσω.. χτυπάει απογευματινό εγερτήριο ο μαλάκας! Από τότε ψιλοφρίκαρα, γιατί να δω εγώ τέτοιο όνειρο; Κατέληξα πως μου πέσαν βαριά τα μεσημεριανά παπουτσάκια!!

      Τέλος, θα θελα να αναφέρω μια γυναίκα που καραγουστάρω. Που βρίσκω απίστευτα σέξι. Που θα θελα να ναι η μάνα των παιδιών μου αν ποτέ ήμουν στρέιτ, αν και έχει δική της οικογένεια. Δεν ξέρω γιατι αυτή μου τα βγάζει όλα αυτά. Αλλά είναι κάτι καθόλου μα καθόλου πρόστυχο. Σαν να έχω μια περίεργη έλξη από το άτομο της. Θα φταίει που συνδιάζει ωραία εμφάνιση και μυαλό, με αυτό το ιντελεκτουέλ στυλ που μου πάει. Είναι γνωστή στη Σαλονίκη μέσω της δουλειάς της, γνωριζόμαστε και προσώπικα, αλλά δε ξέρω αν ξέρει πως είμαι εγώ αυτός που γράφει το μπλογκ, γιατί ξέρω πως με διαβάζει, άλλωστε αφήνει σχόλια και είναι και αυτή μπλόγκερ επίσης! Αν γούσταρα κορίτσια, μια σαν κι αυτή θα θελα ναι ναι το κορίτσι μου.

      Αλλά όλα τα παραπάνω είναι χαρούμενες ιστοριούλες, εγώ ακόμη περιμένω τον “βατραχό” μου..! Που είσαι; Ε; Ε;

       Καλοκαιράκι.. Ήλιος, θάλασσα, μπανάκια, χταποδάκια, μαυρισμένα κορμιά, ρακέτες, μοχίτα, σεξ, ξενύχτια, φωτιές στη παραλία με κιθάρες, σεξ, καρπούζια-κεράσια-πεπόνια, σεξ..

      Μ'αρέσει το καλοκαίρι, δυσανασχετώ λίγο με τη ζέστη καμιά φορά, αλλά τελικά σαν το καλοκαίρι δεν έχει..! Τι μας λες τώρα, θα μου πείτε και σε ποιον δεν αρέσει. Εμένα όμως μου αρέσει και για έναν ακόμα πιο πικάντκο λόγο..! Το καλοκαιράκι μπορώ να κάνω το αγαπημένο μου υπαίθριο σεξ..! Σεξ σε παραλίες, σε βουνά, σε λαγκάδια, σε ποτάμια, σε φαράγγια, σε παρκάκια, σε γήπεδα,σε ταράτσες, αρκεί να είσαι έξω και να βλέπεις τον ουρανό γεμάτο αστέρια και καμιά φορά αν είσαι τυχερός και την πανσέληνο ή και την βροχή των αστεριών!

      Δεν θα κάτσω να αραδιάσω πόσες φορές το έχω κάνει, με ποιους και που-πότε. Αλλα να σας περιγράψω το συναίσθημα του να κάνεις σεξ με κάποιον και να είσαι έξω στη φύση. Να έχεις τα τριβόλια να σου τσιμπάνε τον πωπώ, τα κουνουπάκια να σου ρουφάνε το αίμα, ο άλλος να σου ρουφάει το καβλί, να βλέπεις τα φώτα των αμαξιών που περνάνε λίγα μέτρα πιο πέρα, να ακούς τα βατράχια να κρώζουν. Να ξέρεις πως ανα πάσα στιγμή ίσως πεταχτεί κάποιος από κάπου, πως ίσως σε παρακολουθούν. Να έχεις το βρακάκι μισοκατεβασμένο και τα ρούχα όχι βγαλμένα μήπως και χρειαστεί να την κάνεις μπουχός, Να ιδρώνεις από τον φόβο και από την ηδονή και τη ζέστη και η αδρεναλίνη να έχει πιάσει κόκκινο. Εκεί που είσαι καβάλα καβάλα και φύγαμε για άλλα να ακούς κλαδάκια να σπάνε και να μην ξέρεις αν έρχεται κάποιος ή είναι κάποιο μικρό ζωάκι που έχετε ξυπνήσει.

      Οι συμβουλές που έχω να δώσω είναι οι εξής: ένα σεντονάκι είναι καλό να υπάρχει ή μια πικέ κουβερτούλα για να γλιτώσετε από τα πολλά χορταρικά. Όχι κουνουπέλαιο, ξέρω είναι ενοχλητικά τα τσιμπήματα αλλά και να γλείφει ο άλλος το σώμα σου και θέλει να κάνει εμετό απο την πικρίλα δε λέει. Προτιμότερα τα παπούτσια από τις σαγιονάρες, οι σαγιονάρες γλιστράνε και αφήνουν τα πόδια εκτεθημένα στις κακοτοπιές! Ρούχα που να καλύπτουν μεγάλες επιφάνιες! Αν πρέπει να τα βγάλετε δηλαδή να μπορείτε να ξαπλώσετε πάνω τους! Τι άλλο;; Α.. και ένα πακέτο χαρτομάντηλα.. Ξέρετε γιατί..!

      Καλοκαίρι φίλες και φίλοι μου, ζήστε το! Γλεντήστε το. Περάστε όσο πιο όμορφα γίνετε. Και μη ξεχνάτε όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές! (συμπεριλαμβάνοντε και οι κάποτες! Τύλιγμα σε χαρτοπετσέτα και στον κάδο!

     Ζήστε τον μύθο σας στη Ελλάδα!

     Οκ, δε θυμάμαι άλλη διαφημιστική καμπάνια, σας φιλώ και την πέφτω για ύπνο!

     Καλημέρα!

         Δεν έχω και πολλά να γράψω.

         Μόλις γύρισα σπίτι και αράζω μπροστά στον υπολογιστή με ανοιχτή τηλεόραση. Απαράδεχτη η ελληνική τηλεόραση το ξημέρωμα! Πόσες βλέννες σαλιγκαριού να δεις; Πόσο χαβιάρι μη το φας, αλειψέ το; Πόσα όργανα γυμναστικής! Έλεος.! Θα προτιμήσω τελικά να βάλω τη μουσικούλα μου και να χαλαρώσω. Μου τέλειωσαν και τα τσιγάρα γαμώτο..

         Δεν έχει κάποιο θέμα αυτό το κείμενο, αν και έγιναν πολλές συζητήσεις για το τι θα γράψω..! Αλλά πραγματικά δεν έχει νόημα τελικά! Και αναφέρομαι στο τελευταίο κείμενο που ανάρτησα και τα σχόλια που γράφτηκαν στο yupi. Δε θέλω να απαντήσω σε κάποιο συγκεκριμένα. Ούτε να έρθω σε αντιπαράθεση με κάποιον. Είναι κάτι που δε με ενδιαφέρει και δεν είναι για μένα.

         Θα θελα όμως να πω μερκά πράγματα έτσι γενικά, κι ελπίζω να μη καταντήσω γραφικός. Γράφω γιατί θέλω να διοχετεύω κάπου την δημιουργικότητα μου. Γράφω πολλές φορές για να ξεσκάω. Κάποτε σταμάτησα να γράφω, γιατί δεν ειχα τι άλλο να πω. Είχα βαρεθεί να γράφω για τα σεξ και τους ανεκπλήρωτους έρωτες. Τι είναι αλήθεια; Τι ψέμα;; Μα πραγματικά τι νόημα έχει;;

         Ναι είμαι ένας αθεράπευτα ρομαντικός τύπος που δεν έχει βρει ακόμη τον έρωτα. Όχι τον συμβατικό έρωτα. Αυτό που θα ναι πιο πάνω κι από έρωτας, θα ναι ζωή, ευτυχία. Θα έρθει και θα τα διαγράψει όλα, θα τα αλλάξει, θα τα ξαναγεννήσει! Και μάλλον υπάρχουν πιθανότητες να μη το βρω και ποτέ. Το ξέρω! Αλλά δε θα μείνω μόνος, αλήθεια. Έχω μερικά άτομα στη ζωή μου που θα ναι εκεί μαζί μου ακόμη κι αν ο έρωτας δε μου χαμογελάσει στη γωνία. Είναι τα φιλαράκια μου, τα υπέροχα μου πλάσματα, τα μικρά μου εγκλήματα, που με πάθος με υπερασπίστηκαν και τα ευχαριστώ! Γνήσιοι μαχητές της φιλιάς μας. Με συγκίνησαν

         Κάνω σεξ, ξεπέτα-σεξ, και θα εξακολουθήσω να κάνω. Ίσως όχι με τόσους διαφορετικούς συντρόφους όπως παλιά, αλλά θα κάνω μάλλον. Και ποιος δε κάνει;; Αποφάσισα να δίνω και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία στους ανθρώπους. Όπως και να το κάνουμε όσο περισσότερο κάνεις σεξ με κάποιον συγκεκριμένα, το σεξ καλυτερεύει Άλλωστε ποτέ δεν ήταν η ποσότητα το θέμα μου, αλλά η ευχαρίστηση. Χωρίς ποτέ να πάψω να καρτερώ το πριγκηπόπουλο, τον βατραχάκο μου.

        Ο Μάιος μας αποχαιρετά σιγά σιγά. Καινούρια πράγματα είναι στα σκαριά, θα σας ενημερώνω...! Νομίζω θα ναι ανατρεπτικό καλοκαίρι. Α..και πάνω από όλα, τα καλυτερα είναι εκεί έξω, μη το ξεχνάμε, εδώ είμαστε για τα άλλα, τα δευτερεύοντα... Και στο τέλος τέλος.. καλή καρδιά μωρέ :-)

      Ξέρω σας άφησα στη μέση τις ιστορίες της Αθήμας αλλά δεν είχα καμιά όρεξη να θυμάμαι πόσο ωραία είχα περάσει, μετάνιωσα που το ξεκίνησα κιόλας, γιατί όσο τα σκέφτομαι τόσο μου λείπει η Αθήνα.

      Αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος που σας ξέχασα.. Έκανα μια επίσκεψη στη Σαλόνικα και ξανακύλησα.. Που αναφέρομαι;; Εδώ..

      Ναι, πήγα ξανά σπίτι του.. Είχε γενέθλια, με κάλεσε ντεμέκ να με κεράσει, σιγά μην αρνιόμουν. Πόσο έχει περάσει; 2-3 μήνες;; Ανα 2 βδομάδες του έστελνα μήνυμα να δω τι κάνει και δε θα πήγαινα τώρα που μου έστειλε από μόνος του;; Και πήγα..

      Πλησίαζα το σπίτι και ήταν στο μπαλκόνι και με περίμενε.. όταν έφτασα από κάτω κοίταξα ψηλά και μου βγαζε τη γλώσσα του καλώντας με να ανέβω.. Ανέβηκα με τα σκαλιά και ανάμεσα στο λαχάνιασμα μου σκεφτόμουν πως θα νιώσω τώρα που θα τον ξαναδώ.. Και άνοιξε η πόρτα, στεκόταν εκεί χαμογελαστός, σήκωσε τα χέρια του ψηλά σαν μικρό παιδάκι και με αγκάλιασε.. Τον φίλησα σταυρωτά και του δωσα μια σοκολάτα Παυλίδη μπανάνα που του πήρα από τον δρόμο. Ήταν ήδη 12 παρά το βράδυ άλλωστε δε μπορούσα να κάνω και πολλά για δώρο..! Αμέσως μετά με ξενάγησε στο σπίτι. Μετακόμισε (ο ένας από τους λόγους που μου πε πως χάθηκε). Και ήταν υπέροχο ακριβώς όπως και το προηγούμενο, μόνο που αυτή τη φορά είχε και συγκάτοικο, μια παιδική του φίλη, η οποία έλειπε για δουλειά.

      Καθήσαμε στον καναπέ αντικρυστά ο ένας από τον άλλον, μου βαλε ένα χυμό και ξεκινήσαμε να τα λέμε. Τράκαρε σοβαρά (ο δεύτερος λόγος που χάθηκε) και μου διηγήθηκε τα του ατυχήματος. Μου περιέγραψε πως έφυγε κακήν κακώς από το προηγούμενο σπίτι λόγο, διαρροών, υγρασίας,μούχλας κλτ κτλ..(Μώρε μήπως εκτός από κορμί αράπικο και μαύρα μάτια πλάνα, η μάνα που με γέννησε ήτανε τσιγγάνα και πιάσανε οι κατάρες που του ριξα όταν εξαφανίστηκε;;). Τον λυπήθηκε η ψυχή μου, απανωτά χαστούκια του δινε η ζωή κι εγώ του πρότεινα να κάνει ένα ευχέλαιο κι αν δεν δει χαίρι να πάρει την Μύριαμ και τον Τζόσουα μπας και δει άσπρη μέρα..

      Άπλωσε τα πόδια του και πείραξε την κοιλίτσα μου, εγώ ξεκίνησα να του πειράζω τα δάκτυλα των ποδιών και πριν καλά καλά το καταλάβω είχε πλησιάσει τα χείλια μου και μου σκαγε ένα από εκείνα τα δικά του τα φιλιά, τα πρόστυχα, τα γεμάτα πάθος, αχ αυτά τα φιλιά.. Ανένηκε πάνω μου, ανέβηκα πάνω του, παλέψαμε λίγο στον καναπέ ώσπου μου είπε:

-Ξυπνάς νωρίς το πρωί;

-Δεν έχω πρόβλημα, του απαντάω.

-Πάμε τότε να κοιμηθούμε αγκαλίτσα.

      Και πήγαμε, που να κοιμηθούμε όμως. Κολλήσαμε σαν βδέλες ο ένας στον άλλον και κάναμε το πιο παθιασμένο χαμούρεμα ever! Με τρέλανε και τον τρέλανα απανωτά για 2 ώρες μέσα στο απόλυτο σκοτάδι να βλέπω μόνο τα μάτια του να γυαλίζουν από καύλα,με στην απόλυτη σιωπή να ακούγοντε μόνο οι ανάσες μας, να νιώθω τον ιδρώτα του να κολλάει πάνω στον δικό μου. Το κορμί μου να πονάει από τα δαγκώματα του και να τον παρακαλάω να συνεχίσει έτσι, η γλώσσα μου να έχει φτάσει σε όλα τα σημεία του κορμιού του ξανά και ξανά και ξανά. Να μην ξεχωρίζουν τα μέλη μας, να έχουμε γίνει ένα..

-Σε θέλω, του ψιθύρισα.

      ...και έτσι τελειώσαμε και οι δύο μαζί.. Με πήρε από το χέρι, με πήγε στο μπάνιο, με έβαλε στη μπανιέρα, με σαπούνισε καλά, με έπλυνε, με στέγνωσε, δίνοντας μου τρυφερά φιλιά. Με οδήγησε πίσω στο κρεβάτι και ξαπλώσαμε, έβαλε τα πόδια του ανάμεσα στα δικά μου, τα χέρια του γύρω από το κορμί μου, έγειρε πάνω μου και κοιμήθηκε στη στιγμή... Κι έμεινα εγώ ξυπνητός, ο πιο ευτυχυσμένος άνθρωπος στον κόσμο, να προσπαθώ να μένω ακίνητος μη τον ενοχλήσω, να συγχρονίζω την ανάσα μου με τη δική του για να μην τον ενοχλώ, να έχω μουδιάσει ολόκληρος από την ακινησία, να έχω εκτοπιστεί στην άκρη του κρεβατιού και να παλεύω από τη μια να μη πέσω και από την άλλη να μην ξυπνήσω τον άγγελο μου.

      Τρία μηνύματα χτύπησαν στο κινητό του το βράδυ. Ποιοι ήταν; Τι θέλανε;; Και μια φορά ακόμα χτύπησε το πρωί η αφύπνιση. Τον αγκάλιασα σφικτά για να τον ξυπνήσω.. Ένα φιλί προλαβα να του δώσω πεταχτω. Σηκώθηκε, σιδέρωσε το πουκάμισο του, φόρεσε τα ρούχα του, έβαλε ένα μπωλ δημητριακά, μου πρόσφερε αλλά αρνήθηκα, κάθισα μόνο απέναντί του και τον παρατήρουσα πως έτρωγε, του πιασα το χέρι, για μια στιμγή ένιωσα πως κάτι συμβαίνει, τέλειωσε το μπωλ του, πλύθηκε, πήρε τα πραγματά του και κατεβήκαμε κάτω. Αυτός λεωφορείο, εγώ ταξί. Λίγο πριν χωρίσουν δρόμοι μας με φίλησε στο μάγουλο και μου έκανε νόημα πως θα με πάρει τηλέφωνο..

      Ήταν 8 η ώρα το πρωί όταν έφτασα στο κέντρο. Δεν ήξερα τι ένιωθα, γιατί το ξαναέκανα αυτό στον εαυτό μου. Ήξερά καλά πως θα ακολουθήσουν τα ίδια με χειρουργική ακρίβεια..! 'Εκανα μια βόλτα στην Αριστοτέλους να πάρω λίγο αέρα..! Αυτή τη φορά δεν θα έπεφτα στα πατώματα. Ήμουν πιο συνειδητοποιημένος. Του έστειλα ένα μήνυμα, όταν βράδιασε, χωρίς να περιμένω κάτι.

“Σπάω από το πρωί το κεφάλι μου να βρω

κάτι όμορφο να σου στείλω και μόλις τώρα συνειδητοποίσα

πως το πιο όμορφο πράγμα μέσα μου είσαι εσύ ομορφιά μου.

Απλά να σε χαζεύω να κοιμάσαι πάνω μου,ακόμη

κι αν είμαι με το μισό κολομέρι έξω από το κρεβάτι,

με κάνει ευτυχισμένο.

Λοιπόν; Μπορείς να κάνεις κάτι να μη σβήσει το σαχλό

χαμογελάκι που έχει κολλήσει στη φάτσα μου;

Σε φιλώ..”

      Και δεν απάντησε, πάλι, και το χαμογελάκι έσβησε, ξανά.

            Ναι, η Αθήνα είναι μια υπέροχη πόλη..! Όσο Μακεδόνας κι αν είμαι (όχι Κώστας!), όσο κι αν γαλουχήθηκα σε ένα περιβάλλον αντι-αθηναικό (ακόμα θυμάμαι τη μάνα μου που με ξόρκιζε καλύτερα να παντρευτώ γύφτισσα παρά Αθηναία), εγώ με τα χρόνια έχω αρχίσει να την αγαπώ! Σαν παιδί είχα πάει τριήμερες με το σχολείο. Τα κλασσικά, Ακρόπολη, μουσείο Μπενάκη, Βουλή κτλ κτλ..! Σαν ενήλικας όμως, από τα φοιτητικά μου χρόνια ακόμα ξεκίνησα σιγά-σιγά να κατεβαίνω 2-3 φορές το χρονό! Από 5 έως 10 μερούλες..! Και κάθε φορά περνούσα και καλύτερα..! Ιδού λοιπόν πως τα πέρασα την μετά-πασχαλινή μου εξόρμηση στον κλεινόν άστυ!

            Έφτασα νωρίς-νωρίς το χάραμα στον Κηφισό. Ναι λοιπόν, ταξίδεψα με λεωφορείο, κόλαση φρίκη ανία! (Αλλά την επόμενη φορά θα ξέρω! athens airways τρεις πτήσεις καθημερινά Αθήνα-Θεσσαλονίκη και τούμπαλιν! Συμφέρει ντε! Ενημερωθείτε!) Την έπεσα για ύπνο μέχρι το μεσημεράκι και μετά βουρ για βολτίτσα στο κέντρο της Αθήνας! Και για να πάρουμε δυνάμεις χρειάζεται πρώτα να μασαμπουκώσουμε καλά! Πρώτη στάση λοιπόν στο Ούζου Μέλαθρον (Άστιγγος & Φιλίππου, Μοναστηράκι 210-3240716)  γιατί αν έχεις ζήσει φοιτητικά χρόνια Θεσσαλονίκη, όπως κι να το κάνουμε με το που το βλέπεις μπροστά σου στην Αθήνα σε πιάνει ένα ρίγος, ένα δέος! Το μαγαζί ακολουθεί την σαλονικιώτικη στυνταγή στο φαγητό..! Μεγάλη ποικιλία από ορεκτικά, μεζέδες, σαλάτες, τυριά, κρέατα και ψαρικά! Ικανοποιητικές μερίδες, καλή και γρήγορη εξυπηρέτηση, χαλαρή ατμόσφαιρα στον πεζόδρομο αλλά και στο εσωτερικό του μαγαζιού! Οι τιμές για ταβερνείο τσιμπάνε λίγο, αλλά θα σε ανταμειφθείς με το κέρασμα στο τέλος (μια κρέπα αλλά τι κρέπα!)! Α.. να μη ξεχάσω! Το κατάστημα ΔΕΝ ΣΕΡΒΊΡΕΙ ΠΑΤΑΤΕΣ ΤΗΓΑΝΗΤΕΣ και η ονομασίες στον κατάλογο είναι λίγο «περίεργες», ζητήστε από τον σερβιτόρο να σας εξηγήσει!  

            Περαντζάδα στα καφέ της Ανδριανού για χώνεψη, μέχρι το Θησείο και ξανά πίσω για αραλίκη χαλαρουίτα και φραπεδούμπα!  Θα διαλέξω το Κουτί (Ανδριανού 23, Μοναστηράκι 2103213229) που έχει μεν φαγητό και ποτάκια αλλά σερβίρει και πολύ καλό καφέ! Άνετο και χαιρτωμένο περιβάλλον, οικείο! Νιώθεις πως είσαι στο μαγαζί της θείας σου! Δεν ξέρω γιατί είχα αυτή την αίσθηση! Μου άρεσε η διακόσμηση του εσωτερικά και τα πορτοκάλια στα τασάκια, τα φωτάκια, η κάβα τους στα κρασιά! Εμείς προτιμήσαμε να κάτσουμε έξω στις υπέροχες παλιές «βαρίες» καρέκλες μπαλκονιου-αυλής που ήταν το κάτι άλλο! Αν το επισκεφθείτε να πιείτε κι ένα σφηνάκι λικέρ μαστίχας! Τα σπάει!

            Λίγα μέτρα παραδίπλα είναι ένα άλλο καφέ-μπαρ-εστιαρόριο.. που γαμώτο δε θυμάμαι το όνομα του! Αλλά ήταν σούπερ! Μοντέρνος διάκοσμος, με μια τέλεια αυλή πίσω σαν αίθριο και αυτό που με εντυπωσίασε ήταν οι τουαλέτες κάτω, με το πάτωμα όλο γυαλί ώστε να μπορείς να βλέπεις τα αρχαία! Μαγευτικό!

            Καθώς νυχτώνει ο οργανισμός μας ζητάει αλκοόλ! Κατηφορίζουμε με τα πόδια ξανά μέχρι το Θησείο κι από εκεί Γκάζι! Αποφασίσαμε να μπούμε στο Fantaseed (Tριπτολέμου 8, Γκάζι) δίπλα από το SODADE (τραβάει το κλίμα!). Ένα υπέροχο μαγαζάκι, μάλλον παλιό σπίτι γιατί είναι χωρισμένο σε δωμάτια, με φοβερή άποψη σαν χώρος, ωραία μουσικούλα, πετυχημένα mohitos, μα πάνω από όλα όμορφα αγόρια! Gay friendly αλλά και με αρκετό str8 κόσμο να περνάει καλά! Μπορεί να κάτσαμε λίγο αλλά πραγματικά περάσαμε πολύ ωραία, κουνηθήκαμε λίγο, χαζέψαμε τα τεκνάκια, τον μπαρμαν, είχε φάση! Το προτείνω ανεπιφύλακτα!

            Σαν την πλατεία όμως στο Γκάζι δεν έχει..! Παίρνεις την μπυρίτσα σου, κάθεσαι στο πεζουλάκι σου, κάνεις την κουβεντούλα σου, βλέπεις τα άγρια παιδιά με τα πατίνια και τα ποδήλατα, τα κοριτσάκια υπερβολικά βαμμένα, τα χύμα κοριτσάκια, τα αγοράκια που μοιάζουν με κοριτσάκια, τα αγοράκια που το παίζουν άντρακλες, τους κούκλους με τις μηχανές τους, τους «ντόπιους» γκαζιώτες να βγάζουν βόλτα τα σκυλιά του! Να χαίρεσαι να χαζεύεις με τις ώρες και να χαζολογάς με τα φιλαράκια σου! Η απόλυτη χαλάρωση!

            Η συνέχεια σύντομα!

Μέρες που είναι είπα να γράψω κάτι χρήσιμο για όλους μας! Μια συνταγή για τσουρέκια λοιπόν! Αλλά με τις δικές μου πικάντικες λεπτομέρειες πάντα! Ήταν να αναρτήσω το ποστ χθες, για να το έχετε φρέσκο πουρνό-πουρνό και να προλάβετε να τα φουρνίσετε αλλά με έπιασε ένα τρέμουλο, ένα τσιρλιό (καλή όρεξη) και πήγα για νανάκια. Κάλιο αργά παρά αργότερα!

Πριν ξεκινήσετε την προετοιμασία, κάντε ένα γρήγορο και δυνατό σεξάκι με τον αγαπημένο σας! Αμέσως η διάθεση σας θα ανέβει και θα έχετε περισσότερη όρεξη για δημιουργική ενασχόληση! Αμέσως μετά ντυθείτε, πλυθείτε, γίνετε μια «θεά» και βουρ στο μάρκετ της γειτονιάς για τα απαραίτητα!

Τα πορνηρά μας Συστατικά:

Υλικά για 2 στρογγυλά τσουρέκια (μεγάλα σαν ζουμερά αρχιδάκια!)

Μπείτε στο μάρκετ με αέρα ντίβας, πάρτε μεγαααααααααααααάλο καλάθι και προμηθευτείτε τα παρακάτω!

Για το σέξυ προζύμι

1/3 του φλιτζανιού του τσαγιού χλιαρό νερό
½ κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
28 γρ.νωπή μαγιά

Κάπου εδώ κάντε μια στάση πίσω από τα αλεύρια και αποπλανήστε τον γιο του παντοπώλη..! Κατεβάστε του στα γρήγορα το παντελόνι και αφήστε την «γοητεία» του να σας αποκαλυφθεί.. Ξέρετε πολύ καλά τι πρέπει να κάνετε μετά!

Για τη καυλιάρα ζύμη

7-8 φλιτζάνια τσαγιού αλεύρι
7 κουταλιές της σούπας φρέσκο βούτυρο γάλακτος σε θερμοκρασία δωματίου
1 ½ φλιτζάνι του τσαγιού ζάχαρη
5 αυγά και 1 κρόκος επιπλέον για το άλειμμα
λίγο μαχλέπι κοπανισμένο ή μαστίχα
½ φλιτζάνι του τσαγιού γάλα και λίγο επιπλέον για το άλειμμα
λίγο ελαιόλαδο

Αν θέλετε φρέσκα αυγουλάκια , επισκεφτείτε το κοντινότερο χωριό, μπείτε στο πρώτο αγροτόσπιτο που θα συνάντησετε και ζητήστε να σας δώσουν φρέσκα αυγουλάκια ημέρας από τις κοτούλες! Μπορείτε και μόνοι σας να τα μαζέψετε από το κοτέτσι.. Κι όπως σκύβετε να τα πιάσετε, νιώστε την «ορμή» του γιου του αγωγιάτη να σας συνεπέρνει. Κυλιστείτε άφοβα στα πίτουρα και κάντε την κότα από τη ζήλεια της να μη ξαναγεννήσει αυγό..!

(Tip: όταν με το κάλο «τελειώσετε» βγάλτε τα άχυρα από τα μαλλιά σας, ξέρω βγαίνουν δύσκολα τα άτιμα!)

Οδηγίες:

Ετοιμάζετε το προζύμι ως εξής: διαλύετε τη ζάχαρη στο χλιαρό νερό. Προσθέτετε τη μαγιά κομματιασμένη και την αφήνετε να σταθεί για 15’.Ζεσταίνετε ένα πυρίμαχο μπολ, ρίχνετε μέσα το μείγμα της μαγιάς και αλεύρι (περίπου δύο φλιτζάνια του τσαγιού στην αρχή). Ανακατεύετε με ξύλινη σπάτουλα, μέχρι να αποκτήσετε μια μαλακή ζύμη.

Μεταφέρετε τη ζύμη σε αλευρωμένη επίπεδη επιφάνεια. Ζυμώνετε 15’ μέχρι να γίνει η ζύμη σας ελαστική. Αλείφετε τα χέρια σας με λάδι και ζυμώνετε για λίγο τη ζύμη με τα δάχτυλά σας (για να απορροφήσει το λάδι). Την αφήνετε σκεπασμένη με μια πετσέτα μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο, 45’ περίπου. Κάντε κανένα τσιγάρο, καμιά αποτρίχωση, ένα δεύτερο σεξάκι με τον γκόμενο! Με τον γείτονα, με τον ταχυδρόμο!

Λιώνετε το βούτυρο σε μπεν μαρί αφαιρώντας τον αφρό. Κοσκινίζετε το υπόλοιπο αλεύρι δημιουργώντας ένα μικρό λοφάκι. Κάνετε μια λακουβίτσα και ρίχνετε εκεί το λιωμένο βούτυρο. Το αναμειγνύετε σπρώχνοντας το αλεύρι προς το βούτυρο μέχρι τα δύο υλικά να ομογενοποιηθούν. Χτυπάτε τα αυγά με τη ζάχαρη μέχρι να αφρατέψουν και προσθέτετε το μαχλέπι ή τη μαστίχα.

Ρίχνετε στο μείγμα των αυγών πρώτα τη φουσκωμένη ζύμη και μετά το μείγμα με το υπόλοιπο αλεύρι και το βούτυρο. Ανακατεύετε καλά και ζυμώνετε, προσθέτοντας λίγο λίγο το γάλα μέχρι να αποκτήσετε μια εύπλαστη ζύμη.(Ζυμώνετε 20’-25’ περίπου). Την κάνετε μια μπάλα και την αφήνετε να φουσκώσει σε ζεστό μέρος (σκεπασμένη με κουβέρτα) μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο. Εγώ εδώ θα πασαλειβόμουν με το μείγμα και θα έκανα άγριο σεξ, αλλά καλύτερα ας το παραλείψουμε αυτό!

Πλάθετε με τη ζύμη δυο πλεξούδες. Τις τοποθετείτε σε ταψί στρωμένο με λαδόκολλα ή αντικολλητικό χαρτί και τις αφήνετε να φουσκώσουν 1 ½ -2 ώρες, σκεπασμένες με την κουβέρτα. Προθερμαίνετε το φόυρνο στους 200 C. Αλείφετε τα τσουρέκια με γάλα κ αι κρόκο αυγού (χτυπημένα μαζί με μια κουταλιά της σούπας νερό) και ψήνετε 15’. Χαμηλώνετε κατόπιν τη θερμοκρασία στους 180 C και ψήνετε για 20’ ακόμη, μέχρι τα τσουρέκια να πάρουν ωραίο χρώμα. Δε χρειάζεται να επαναλάβω πως όση όρα περιμένετε να φουσκώσουν αλλά και να ψηθούν, μπορείτε να κάνετε αχαλίνωτο σεξ με όλα τα αρσενικά της πόλης, θα καταντήσω γραφικός!

Τα τσουρέκια μας είναι έτοιμα! Τώρα μπορείτε να ταΐσετε όλους τους άντρες που «ξεζουμίσατε» και η βοήθεια τους υπήρξε πολύτιμη για την δημιουργία των τσουρεκιών! Άντε βρε και του χρόνου!

Η άνοιξη έχει μπει για τα καλά.. κι εγώ δεν ξέρω αν πρέπει να ανοίξω την καρδιά μου ή τα πόδια μου για ακόμη μια φορά!

Πόσο όμορφα είναι όλα! Οι βόλτες κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο, τα καφεδάκια έξω στα τραπεζάκια, οι πεταλούδες, τα ανθισμένα λέλουδα..! Κήποι γεμάτοι χρώματα, παρτέρια πολύχρωμα, βεράντες με γλαστρούλες, τέντες! Αχ...!!! Να έχεις χρόνο και να χαίρεσαι να χαζεύεις την φύση που ξαναγεννιέται και μαζί με αυτή και τους ανθρώπους! Να φοράνε επιτέλους τα χρωματιστά τους, τα λουλουδάτα τους, τα ροζάκια, τα λαχανί! Τα ξεμανίκωτα, τα κοντά παντελονάκια, τα καλοκαιρινά βρε αδερφέ που τόσο καιρό τα χαμε κλεισμένα!

Και οι γάμπες! Μη ξεχνάμε ποτέ τις γάμπες! Αχ αυτές οι γάμπες σκάσανε και φέτος μύτη! Ομορφούλες, τριχωτές, αποτριχωμένες, με τατουάζ, γυμνασμένες, αδυνατούλικες, ασπρουλιάρικες! Όλες οι γάμπες μου αρέσουν έτσι πως ξεπροβάλουν από τα κοντά παντελονάκια! Πόσο τις αγαπώ! Το μάτι μου τις περιμένει να στρίψουν στη γωνία και να τις κάμω χάζι!

Και ξαφνικά όλος ο κόσμος είναι ερωτευμένος. ΟΛΟΣ! Νέα ζευγάρια στη πόλη, παλιά ζευγάρια που ξανανιώνουν, οι φίλοι μου ερωτευμένοι όσο ποτέ! Συζούν, συγκατοικούν, ζουν τον ερωτά τους επιτέλους! Τους ζηλεύω! Με την καλή έννοια! Αλλά το θέμα έχει και άλλες πρεκτάσεις..! Φιλαράκια μου που δεν τους έλεγες και τόσο θαρραλέους πιάνοντε  χέρι χέρι σε πολυσύχναστους δρόμους, δίνουν σκαστά φιλάκια στα σινεμαδάκια, στα καφέ..! Ζουν! Επιτέλους!

Κι εγώ;; Περισσότερο μόνος από ποτέ! Να έχω σιχαθεί το σεξ (πάει καιρός άλλωστε!), και η καρδιά μου πιο παγωμένη από ποτέ, κι ας έξω έχει 20 βαθμούς! Βαρέθηκα να περιμένω τον Άκη να περάσει για λίγο, να αλλάξει δουλειά, να βρει χρόνο για μένα. Βαρέθηκα τον Άλεξ με τους μουσαφιρέους του, και τη μετακόμιση του και τα ρεπό που ποτέ δε παίρνει. Βαρέθηκα να περιμένω τον Πάνο να ξεπεράσει τον άλλον και να δώσει σημασία σε μένα! Τους βαρέθηκα! Θέλω κάτι καινούριο να με συναρπάσει! Κάτι σαν την άνοιξη! Να έρθει και να μου γεμίσει τη ζωή πολύχρωμα λουλούδια, και μελισσούλες και αγαπούλες και και και...

Αυτά τα λίγα για να μη λετε πως σας ξέχασα..! Καλή Μεγάλη Βδομάδα με κατάνυξη, νηστεία και όλα τα συναφί..! Εγώ πάντως θα τρώω παντσετούλες!

Υ.γ: Υποσχέθηκα στα παιδιά κειμενάκι αφιερωμένο αλλά έτσι που τα σκατώσατε θα αργήσει πολύ!

Υ.γ1: Πάω για καφεδάκι!

Ο σωστός άντρας είναι σαν το λαχείο..!

            Θα παίζεις μια ζωή το ίδιο νούμερο μέχρι να σου κάτσει;;; Η’ θα παίζεις όποιο νούμερο σου έρχεται εκείνη τη στιγμή και ποτέ δε ξέρεις τι θα σου τύχει;;

            Σίγουρα το παραπάνω δεν ισχύει μόνο στον σωστό τον άντρα (γκόμενο-γαμήσι), αλλά και σε όλους τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε (φίλους-γνωστούς-συγγενείς-συνεργάτες) αλλά ακόμα-ακόμα και σε καταστάσεις..! Αλλά με ξέρετε εμένα, επικεντρώνομαι στο γκομενικό!

            Η ζωή είναι γεμάτη δυσκολίες, κακουχίες.. Αλλά η ζωή είναι ωραία, είναι περίεργη, είναι περίεργα ωραία! Γι‘ αυτό και δε πρέπει ποτέ να τα βάζουμε κάτω! Σκεφτείτε πως είστε σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και προσπαθείτε να σκοράρετε από την μια του άκρη στην άλλη εστία. Αν δοκιμάσετε  τρία σουτάκια, είναι σίγουρο σχεδόν πως δεν θα βρειτε κανένα δίχτυ.. (εκτός πια κι αν είσαι ο Πελέ!). Κι έτσι θα μείνετε με το αίσθημα της αποτυχίας. Αν όμως ρίξετε 10; 20; 30; Σουτάκια;; Ε του πούστη..! Ένα θα μπει..! Και τότε;; Τι κι αν έχετε ρίξει 30.. σημασία θα έχει πως βάλατε το γκολ! Το πιάσατε;; Κάπως έτσι είναι και με τον καλό τον γκόμενο..! Τον δεκάρι το τυχερό, το joker, το πέναλντι το καθοριστικό! Τη τυχερή 5άδα!

            Φανταστείτε  πως είστε βράδυ με το αμάξι στην εθνική..! Το αμάξι ξεμένει από βενζίνη και η απόσταση για το τέλος της διαδρομής μοιάζει χαοτική! Πρώτο βενζινάδικο που συναντάτε.. κλειστό.. Δεύτερο.. κλειστό.. Τρίτο.. κλειστό..! Και τι κάνετε;; Θα σβήσετε τη μηχανή και θα περιμένετε ένα θαύμα να γίνει;; Ή θα συνεχίσετε για το επόμενο βενζινάδικο που είναι πολύ κοντά και ίσως και ανοιχτό;; Ζυγαριά.. από τη μια μεριά απογοήτευση για τη τύχη μας τη γρουσούζα, κι από την άλλη το αύριο.. το άγνωστο.. το απροσδόκητο!

            Δεν το πιάσατε ακόμη;; Ας σας  πω και το άλλο τότε..! Είστε άυπνοι για μέρες, και βρίσκετε ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο μπροστά σας. Με 100 σούπερ ντούπερ λουξ δωμάτια. Χλίδα. Ανεβαίνετε στον πρώτο όροφο, πρώτο δωμάτιο κλειδωμένο, δεύτερο το ίδιο, τρίτο.. το ίδιο! Τι θα κάνετε;; Θα τι βγάλετε στο διάδρομο;; Και θα αφήσετε άλλα 97 δωμάτια που ίσως είναι ξεκλείδωτα, και σας περιμένουν με τις τεράστιες κρεββατάρες  τους;; Όλο και κάποιο θα ‘ναι ελεύθερο...! Έστω και ένα..! Θα χάσετε την ευκαιρία να το ζήσετε;;

            Ξέρω-ξέρω πολύ μπερδεμένα σας τα λέω σήμερα, πολλές ιστορίες, πολλά παραδείγματα, πολλές παρομοιώσεις.. Είμαι σίγουρος όμως πως όσοι έπρεπε να καταλάβετε, καταλάβατε..!

            Γι’ όλους τους άλλους αυτό που θέλω να σας πω είναι το εξής απλό:

Τι κι αν έχετε(έχω) φάει και 2,3,7,10,100 χαστούκια στη ζωή σας(μου).. Πρέπει να τα βροντήξουμε και να απογοητευτούμε;; Να πούμε τέρμα;; Να κλείσουμε πόρτες, καρδιές, κώλους;; Είμαστε Άνθρωποι και κοιτούμε πάντα ψηλά (άνω+θρώσκω) και ελπίζουμε για τα καλύτερα που θα μας έρθουν.. Και θα έρθουν, πιστέψτε με, δεν είναι στο χέρι τους, αλλά στο δικό μας!

            Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα ψάχνει έναν ομορφότερο από μας, ή και ασχημότερο. Που δεν θα αντέχει την εξυπνάδα μας, το χιούμορ μας, ή τη βλακεία μας..! Που θα μας ήθελε αν ήμασταν πιο αδύνατοι, πιο γυμνασμένοι, με περισσότερα πιασίματα, με λιγότερο γαμψή μύτη, με περισσότερα μαλλιά, με μικρότερο πουλί. Που που που που! Πούτσες, θα σας απαντήσω εγώ! Και πάντα θα υπάρχει και κάποιος που θα θέλει εμάς, θα μας αγαπήσει, θα μας λατρέψει σαν θεούς, θα θα θα θα..!

            Όλα θα μας πάνε καλά μωρά μου! Άλλωστε μόνο αυτό τους μένει, χειρότερα δε γίνοντε!

Υ.γ: Ομόρφος, έξυπνος, με διάσημο blog, ψάχνει για νέες περιπέτειες! Κανείς διαθέσιμος;; :-)

Ξέρω ξέρω είμαι απαράδεκτος που χάθηκα έτσι.. Αλλά τι να κάνω ρε παιδιά;; Όταν περνάω καλά ξεχνάω και blogs και όλα..! Άλλωστε κι εσείς αυτό δε θέλετε;; Να περνάω καλά..!

Είμαι καλά! Ίσως για πρώτη φορά μετά από καιρό αλλά ναι είμαι καλά! Το πήρα απόφαση πως αναγκαστικά για λίγο καιρό ακόμη θα πρέπει να μένω με τους δικούς μου και να δουλεύω εδώ. Αλλά έτσι πρέπει να γίνει! Μέχρι τουλάχιστον να μαζέψω τα λεφτά που χρειάζεται για να νοικιάσω ξανά Θεσσαλονίκη ή να μου δώσει το οκ ο κολλητός μου για το αν θα συγκατοικήσουμε τελικά παρέα!

Η τσέπη μου είναι πάντα γεμάτη λεφτά οπότε στα ρεπό μου πηγαίνω Θεσσαλονίκη να δω τα φιλαράκια μου που τόσο πολύ μου λείπουν! Και περνάω καλά.. Βόλτες, καφέδες, αράγματα, ταινίες, μαγειρέματα, σαν να με και πάλι φοιτητής. Ότι χρειάζεται για να γεμίζουν οι μπαταρίες μου και να γυρνάω πίσω στη μίζερη δουλεία μου!

Γνώρισα και ένα παιδί! Μη γελάτε! Πάντα υπάρχει ένα παιδί στη μέση. Κι αυτή τη φορά δεν είναι απλό παιδί. Είναι άντρας ολάκερος  34άρων χρονών. Πάντα έβγαινα με συνομήλικους ο βλάκας. Τι έχανα...! Αλλά θα σας τα πω όλα μη μου βιάζεστε! Πριν κάποια Σάββατα είχα βγει μετά τη δουλειά σε γνωστό πουστράδικο της Θεσσαλονίκης. Ο μαλάκας είχα ξεχάσει να πάρω τσιγάρα και όποιο παιδί κρατούσε πακέτο τον κοιτούσα στα χέρια.. Υπήρχε και ένα παλικάρι διπλά μου σχετικά που καθόταν μόνο του και είπα να του κάνω τράκα.. αλλά όχι δεν του έκανα γιατί εκείνη τη στιγμή ένα μεθυσμένο παππούδι μου χούφτωνε τον κώλο και έπρεπε να βρω τρόπο να τον αποφύγω..!

Πέρασαν μέρες από τότε και κάποια στιγμή στο profile μου  στο gaydar.co...uk  (οι gay που διαβάζουν ξέρουν τι εστί!!) μου στέλνει ένα παιδί μήνυμα, ανταλλάζουμε msn και τα λέμε από εκεί! Ξεκινήσαμε την κουβέντα και με ρώτησε αν το Σάββατο ήμουν στο πουστράδικο, του πα ναι, μου πε πως στεκόταν δίπλα μου κατάλαβα ποιος ήταν, μου πε πως με πρόσεξε και πως είμαι πολύ ευγενική φυσιογνωμία. Ε δε θέλουν και πολύ για να πάρουν τα μυαλά μου αέρα εμένα...! Από τότε μιλούσαμε όλη μέρα στο κινητό με μηνύματα, στο msn, ώσπου την προηγούμενη βδομάδα που ήμουν Θεσσαλονίκη με πήγε για καφέ..

Τι να σας πω δε ξέρω, ποτέ μου δε περίμενα να μου αρέσει ένας 30φεύγα. Να σας πω την αλήθεια και σχωράτε με όσοι έχετε αυτή την ηλικία, όσοι είχα γνωρίσει μέχρι τώρα ήταν μπαταλεμένοι, ξερόλες, χωριάτες! Αλλά αυτός.. αχ αυτός.. είναι αλλιώς! Ξέρει να μιλάει, να με κοπλιμεντάρει χωρίς να γίνετε κόλακας, να με κάνει να γελάω..! Και είναι και ομορφούλης και σέξι και όποιος αντέξει μη σας πω..!

Βγήκαμε τρεις φορές, συνεχίζουμε να μιλάμε όλη μέρα στα τηλέφωνα και στο ιντερνετ και όχι δεν είμαι ερωτευμένος. Είμαι απλώς ενθουσιασμένος.. Πλέον ξέρω να τα ξεχωρίζω! Ενθουσιασμένος και χαρούμενος! Και μου άρεσει που μόνο βγαίνουμε και δεν έχουμε συζητήσει τίποτε παραπάνω, έχει την ομορφιά του αυτή η χαλαρότητα. Πάντως χθες σε ένα μήνυμα μου έστειλε και ένα φιλάκι στα χειλάκια.. ότι κι αν σημαίνει αυτό..!

Αυτά τα νέα μου..! Αύριο θα τον δω και ελπίζω σύντομα να έχω να σας πω νεότερα και ευχάριστα!

Σας φιλώ!

            Συγνώμη που χάθηκα φιλαράκια.. Με έχει φάει η δουλειά και η κούραση..! Αλλά να σας πω την αλήθεια δεν έχω και κάτι συγκεκριμένο να σας γράψω.

            Ας γράψω λοιπόν για την καθημερινότητα μου..

            Αυτόν τον καιρό είμαι πίσω στη γενέτειρα πόλη μου, στους δικούς μου, στο πατρικό μου..! Μετά το τον στρατό ήμουν σε ότι να ναι φάση.. Θεσσαλονίκη-Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Να μένω σε φίλους, να προσπαθώ να πάρω το πτυχίο μου, και να μη μπορώ! Χωρίς πτυχίο δουλειά πάνω στο αντικείμενο μου δεν έπαιζε, χωρίς δικό μου σπίτι δύσκολα να βρω δουλειά, ότι να ναι έστω να συντηρούμαι.. Πόσο να με αντέξουν και οι φίλοι μου..! Τους κατσικώθηκα για μήνες ολόκληρους! Δεν παραπονέθηκαν! Και τους ευχαριστώ όλους και όλες.. Ειδικά μία που με ανέχτηκε τον περισσότερο καιρό. Ξέρει αυτή! Την ευχαριστώ και την αγαπώ πολύ.. Αλλά δε γινόταν άλλο..! Οπότε μετά την εξεταστική έβαλα την ουρά κάτω από τα σκέλια, μάζεψα τα μπογαλάκια μου, έβαλα τα όνειρα μου στην αναμονή και γύρισα πίσω..

            Εδώ έχω μια στάνταρ δουλειά.. Μπορεί να μη μου αρέσει πολύ, αλλά μου δίνει καλό μεροκάματο, τόσο καλό που αν κάνω υπομονή για ένα μήνα, θα μπορέσω να επιστρέψω Θεσσαλονίκη και να νοικιάσω ένα σπιτάκι, μαζί με τον κολλητό μου, που αυτήν την φορά έχει ψηθεί όσο ποτέ να συγκατοικήσουμε επιτέλους! Η μαλακία είναι πως δουλεύω κάθε μέρα. Κοινώς μου χει φύγει ο πάτος! Η δουλειά είναι βραδινή, που σημαίνει πως δε μπορώ να βγαίνω.. Σχολάω λίγο μετά τη μία, συνήθως είμαι κομμάτια και σέρνομαι, δεν έχω διάθεση για  τίποτε.. Πάω σπίτι, χαζεύω τα telemarketing, βλέπω καμιά ταινία ή κανένα σήριαλ από αυτά που βάζουν επαναλήψεις τα ξημερώματα (ναι ναι και το lifting Χάρη Ρώμα) μέχρι να μου φύγει η υπερένταση, να χαλαρώσω λίγο και να με πάρει ο ύπνος. Ξυπνάω μεσημέρι για το οικογενειακό τραπέζι, γιατί ο μπαμπάς μου αν δεν φάμε όλοι μαζί παθαίνει παράκρουση..! Μετά το φαγητό είμαι σα ζόμπι και την πέφτω πάλι για ύπνο μέχρι να έρθει η ώρα της δουλειάς, ή πάω για κανένα καφεδάκι με άτομα που δεν είναι και η καλύτερη μου να συναναστρέφομαι αλλά και τι να κάνω;; Πόσο να τη βγάλω στο σπίτι-δουλειά;;

            Ο ύπνος μου είναι ταραγμένος. Βλέπω συνέχεια τους ίδιους και τους ίδιους εφιάλτες! Πως σκοτώνω τον εργοδότη μου! Με χίλιους διαφορετικούς τρόπους! Όσο πιο επώδυνα τόσο καλύτερα..! Και του αξίζει του μαλάκα, πόσο του αξίζει..! Γιατί δεν μπορεί να αντέξει πως είμαι καλός στη δουλειά μου, καλύτερος από αυτόν που είναι αφεντικό! Και του λένε οι πελάτες μας πως είμαι ο καλύτερος που είχε ποτέ και ακόμα πιο πολύ τρελαίνετε αυτός και με διαολίζει. Αλλά τι να κάνεις.. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη..! Και για ιερό σκοπό!

            Στον ερωτικό τομέα τα πράγματα είναι σκατά! Όχι πως δεν ήταν πάντα έτσι..! Αλλά σε αυτή την επαρχιώτικη μπουρδελόπολη ευδοκιμή μόνο ο κρυφοπούστης! Όλοι κρύβονται πίσω από το δαχτυλό τους! Ότι σιχαίνομαι δηλάδη. Λίγο bi, λίγο αρραβωνιασμένοι, λίγο παντρεμένοι και ο κώλος κατοστάρικο!  Μαλακίες! Τους μισώ όλους! Ο Άλεξ των προηγούμενων ποστ μου κωλοτρίβεται για κοκό, άλλα δε θα πάρει αυτό που θέλει.. Το παιδί των ραντεβού στην κοσμάρα του. Το κινητό μου χτυπάει σπανίως! Φρίκη..!

        Αυτά τα νέα μου παιδές.. δυστυχώς! Σόρρυ αν σας μιζέριασα.. Θα επαμέλθω με κάτι χαρούμενο.. promise

            p.s: Η μάνα μου την έχει δει Μάγια Τσόκλη και κάνει τουρ ανα την Ελλάδα! Μου χει γίνει και gay friendly!! Μέχρι και κεράκι άναψε στο μνήμα τους σχωρεμένου του κυρ Μαρκορά!

            Πέρασε καιρός αλλά σας χρωστάω μια ιστορία..! Ίσως τώρα που τα βλέπω όλα με την απόσταση του χρόνου να μου φαίνονται γελοία, ξέρετε που βιάστηκα να μιλήσω για έρωτες κτλ κτλ, αλλά ένιωσα τόσα πολλά εκείνο το βράδυ..

            Που είχαμε μείνει λοιπόν; Α ναι, διώχνω τον βαρήκοο που λέτε και ξανακάθομαι στον υπολογιστή! Μου είχε αφήσει από ώρα ένα παιδί ένα χαιρετισμό! Ο Άλεξ. Με τον Άλεξ μιλούσαμε κανα δύο βδομάδες στο msn, τα είχαμε πει και με κάμερες. Μου είχε αρέσει πολύ κι ας καθόταν σαν παγοκολόνα μπροστά στη κάμερα, χωρίς ούτε μισό χαμογελάκι..! Μου άρεζε(συναντιέται στο «συντακτικό» της Θεσσαλονίκης!) πολύ αλλά το παιζα κουλ.. Αυτός μου έλεγε κάτι ομορφόλογα και κάθε φορά έβαζα τα δυνατά μου για να καταφέρω να μου σκάσει ένα χαμόγελο..! Και όταν το έκανε ομόρφαινε ο τόπος! Έτσι λοιπόν και το βράδυ εκείνο μπήκε και μου άρχισε τις μαλαγανιές. Και κουβέντα στη κουβέντα με κάλεσε σπίτι του! Πείτε με πουτανί, πείτε με τσούλο, δε μπορούσα να αρνηθώ! Ήθελα πολύ να τον γνωρίσω! Έτσι μπήκα σε ένα ταξί και πήγα ντουγρού στη διεύθυνση που μου πε, κι ας ήταν 5 το ξημέρωμα.

            Κι εδώ ξεκινά το κεφάλαιο ατελείωτες περιγραφές του Λαέρτη! Μια φίλη συνηθίζει να λέει πως πρέπει να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο «Gay ραντεβού και εσωτερική διακόσμηση»..! Το σπίτι του λοιπόν ήταν υπέροχο! Μπαίνοντας στο χωλ είχε ραφάκια χαμηλά με πάνω από 30 ζευγάρια παπούτσια..! Οδηγώντας με στο σαλόνι πρόσεξα σε ένα πάσω 3-5 ρολόγια στα κουτιά τους και άλλα 5-6 γυαλιά ηλίου στις θήκες τους! Δεν εντυπωσιάζομαι καθόλου μα καθόλου με τα υλικά αγαθά, αλλά αμέσως σκέφτηκα από μέσα μου «που πας ρε καραμήτρο με τις φόρμες και τα αθλητικά σου να χρυπήσεις γκομενάκι».  Ωραία κουφώματα, ωαραία πατώματα, ωραία διακόσμηση! Αυτός ένας γλύκας! Στην ηλικία μου, φαλακρούλης, κάτι που πρώτη φορά στη ζωή μου το βρήκα τόσο σέξι, με μια λευκή πιτζάμα με γαλάζιες ρίγες και ένα χουχουλιάρικο ζακετάκι και τα παντοφλάκια του.. αχ! Στη τηλεόραση έπαιζε ΣΚΑΙ κάτι με ωκεανούς και ψάρια και τέλειες μουσικές που έκανε ατμόσφαιρα. Με ρώτησε τι θέλω να πιω και είχε ότι μπορεί να φανταστεί κανείς από αλκοόλ, χυμούς, γάλα, τσάγια. Εγώ γιατί πάντα είχα άδειο ψυγείο και ντουλάπια και τους έδινα το πολύ κανένα ποτήρι νερό; Γιατί είσαι γαϊδούρι Λαέρτη, θα μου απαντήσετε!

            Ξεκινήσαμε χαλαρή κουβεντούλα στον καναπέ, και το τσογλάνι τα έλεγε τόσο ωραία! Δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τα δικά του! Κάτι όμορφα μάτια να πετάνε σπίθες και να με καίνε ολόκληρο. Και κάπου εκεί ήρθε και το πρώτο τυχαίο άγγιγμα, με ακούμπησε στο πόδι, και άφησε το χέρι του εκεί για ώρα. Μετά έβαλε τα πόδια του κοντά μου για να βολευτεί, κι εγώ του κάνα μπουκλίτσες τις τρίχες από τις γάμπες. Και κάπου εκεί έσκυψε αυτός λίγο πιο μπροστά, έσκυψα κι εγώ κι εκεί που το θέμα πήγαινε για το πρώτο μας φιλί πετάω την ανεκδιήγητη ατάκα «Δε μπορώ να σε φτάσω έρχεσαι πιο κοντά». Μα είχε μπλέξει τα πόδια του στον κορμό μου και εγώ καθόμουν με το μισό κολομέρι εκτός καναπέ και αν πλησίαζα λίγο ακόμα για να τον φιλήσω, το μόνο σίγουρο είναι πως θα σωριαζόμουν στο πάτωμα! Λυθήκαμε στα το πήραμε από την αρχή.. Και φιληθήκαμε.. Και ήταν πυροτεχνήματα γράφουν συνθήματα σε έναν καθαρό ουρανό! Αν ήμουν cartoon οι κόρες μου θα είχαν γίνει καρδούλες. Με πήρε αγκαλιά, τον πήρα αγκαλιά, ήμασταν χέρια πόδια μπερδεμένα ένα ανθρώπινο κουβάρι..! Να θέλει να ανακαλύψει με το άγγιγμα του κάθε εκατοστό του κορμιού μου κι το χέρι μου να είναι από πίσω να τον σταματήσει.. «Τι φοβάσαι;» μου ψιθύρισε. «Να μη σε ερωτευτώ» ήθελα να του απαντήσω αλλά προτίμησα να αφεθώ στα χέρια του χωρίς να με νοιάζουν  οι συνέπειες.

            Ανοίξαμε τον καναπέ και μεταμορφώθηκε σε ένα μεγάλο κρεβάτι. Στρώσαμε και ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε μαζί.. Είχε ξημερώσει για τα καλά. Θα ταν 8 και.. Κόλλησε πάνω μου, έβαλε τα χέρια του γύρω από την κοιλιά μου, τα πόδια του ανάμεσα στα δικά μου, με φίλησε και κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου τόσο ανάλαφρα..! Εγώ από την άλλη που θεωρητικά μου αρέσει να κοιμάμαι αγκαλιά με κάποιον, βρέθηκα κολλημένος σε μια γωνία με έναν άνθρωπο πάνω μου να κοιμάται τόσο γλυκά. Σαν άγγελος ήταν! Τον χάζευα όπως κοιμόταν, και δεν έκλεισα τα μάτια μου ούτε λεπτό. Αφενός γιατί δεν ήθελα να κουνηθώ μη και τον ξυπνήσω, αφετέρου ήθελα να ζήσω και το τελευταίο λεπτό μαζί του..

            Σηκώθηκα κατά τις 12 από το κρεβάτι  και πήγα σιγά-σιγά στη τουαλέτα να φρεσκαριστώ! Γύρισα, χώθηκα στην αγκαλιά του και ξεκίνησα να τον φιλάω παντού..! Αυτός μέσα στον ύπνο του ακόμη και να μουγκανάει από ευχαρίστηση. Δεν ήθελε να τον φιλήσω γιατί ήταν από τον ύπνο αλλά δε μπορούσα να αντισταθώ, τελικά ούτε και αυτός. Πειραζόμασταν για ώρες κάτω από τα σκεπάσματα, γλείφοντας ο ένας τον άλλον σαν σαύρες! Σεξ δεν κάναμε.. Ούτε καν πίπες..! Και τελειώσαμε μαζί ο ένας πάνω στον άλλον, μόνο με φιλιά..! Μπήκαμε εναλλάξ για μπάνιο, κι όσο μπανιαριζόμουνα εγώ, αυτός χάθηκε κάπου στην κουζίνα! Όταν πήγα να τον συναντήσω, ξέρετε τον έπιασα αγκαλιά από την μέση και τον φίλησα στο λαιμό, αυτός μου ετοίμαζε πρωινό. Πρώτη φορά μου κάνανε πρωινό! Είχε φτιάξει φρυγανιές με μαρμελάδα και φρυγανιές με κασέρι και σαλαμάκι, δημητριακά, καφέ, χυμό.. Όλα αυτά για μένα..!

            Καθίσαμε με στο πάτωμα του σαλονιού, αγκαλιά, τρώγαμε πρωινό, ακούγαμε republic, φιλιόμασταν και καπνίζαμε. Είχα ανοίξει τα παράθυρα και ο ήλιος έμπαινε και μας χάιδευε τα πρόσωπα..! Είχε μεσημεριάσει για τα καλά αλλά δε με ένοιαζε, αφού τον είχα στην αγκαλιά μου και ήμουν μαζί του! Μιλούσαμε για το ipod   μου και για τα ακουστικά κι το καλώδιο που συνδέεται με τον υπολογιστή που τα έχασα στο στρατό, και αμέσως σηκώθηκε άνοιξε ένα κουτί και μου έδωσε κάτι δικά του εφεδρικά που είχε.. Δε μπορούσα να τα δεχτώ αλλά μου τα έβαλε με το ζόρι στη τσέπη..  Ήρθε η ώρα του χωρισμού.. Ντύθηκε και πήραμε ένα ταξί παρέα για το κέντρο. Είχε μια δουλειά κοντά στο σπίτι που έμενα εγώ. Κάθισα εγώ μπροστά και αυτός από πίσω μου. Σε όλη την διαδρομή να με τσιμπάει και να με πειράζει..! Κατεβήκαμε, μου χαμογέλασε, κάναμε μια ζεστή χειραψία και μου πε πως θα τα πούμε το απόγευμα.

            Πέρασαν τρεις ώρες και του έστειλα μήνυμα να δω τι κάνει.. Μου απάντησε πως είναι έξω. Μου πε πως νυστάζει. Του είπα πως θέλω να τον κοιμίσω στην αγκαλιά μου. Επόμενη μέρα msn. Γεια σου κούκλε μου γράφει. Θα τα πούμε ρωτάω. Αν έχω όρεξη θα σε πάρω μετά. Επόμενη μέρα. Status cooking. Τι καλό μαγειρεύεις. Καμία απάντηση. Επόμενη μέρα. Γειααα μου λέει, πακετάρω για Αθήνα. Καλό ταξίδι. Sms είσαι καλά; Γύρισα άρρωστος από Αθήνα. Το βράδυ θα μαι εκεί, έχω πρόσκληση για 2, καμία απάντηση..

Κι εκεί κολλούσε και ένα από τα προηγούμενα ποστ μου .

Τα συμπεράσματα δικά σας. Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι:

Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου
θα βάλω πόρτες μ’ αλυσίδες και παγώνια
και μέσ’ στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου
γιατί κι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια

Ξέρω σας τα έχω μπερδέψει λίγο αλλά κι εγώ μη νομίζετε πως είμαι λιγότερο μπερδεμένος από εσάς.. Είχαμε μείνει στα ραντεβού με τον άλλον..!

Την προηγούμενη Παρασκευή λοιπόν είμαι στο msn και χαζολογάω. Έχω αποφασίσει να μην βγω..! Ξάφνου, τσααααακ, πετάγεται το πρόσωπο σε ένα παράθυρο και μου λέει ένα γεια. Νόμιζα πως δούλευε.. Αλλά εν τέλει είχε ρεπό και ήταν φοβερά κουρασμένος και θα έπεφτε για ύπνο νωρίς. Δε γαμιέται λέω, κουρασμένο μου είναι δε πειράζει, αν και μέσα μου τα είχα πάρει που έχανα μια ευκαιρία να βρεθούμε και να τα πούμε επιτέλους.

Συνεχίζω την παπαρολογία με γνωστούς και φίλους..! Ώσπου κάποια στιγμή μπαίνει μια επαφή που δεν τη θυμόμανε. Μου πιάνει κουβέντα και μου βάζει παράλληλα και φωτογραφίες του να βλέπω. Ωραίο παλικάρι οκ, ήταν και κοντά στο σπίτι μου οπότε λέω ας τον καλέσω να τον δούμε από κοντά..! Και έρχεται λοιπόν σπίτι, σαχλοκούδουνο από τα λίγα, αλλά είχε κάτι σέξι μέσα στη βλακεία του.

Εδώ θέλω να κάνω μια παρένθεση. Έχω κάνει ότι έχω κάνει στη ζωή μου, γαμήσια, παρτούζες κτλ κτλ, αλλά είπα να κάμω μια στροφή στην ποιότητα..! Είπα να δώσω μια ευκαιρία στον εαυτό μου και στους άλλους. Να κάνω μερικά dates, και να αφήσω στην άκρη το στεγνό πήδουλο. Και γενικότερα τα πάω μια χαρά, αν εξαιρέσεις κάτι ποδολάγνους που άφησα να μου πιπιλήσουν τις πατούσες, δεν έκανα καθόλου ξεπέτες τον τελευταίο καιρό.

        Αλλά άνθρωπος είμαι κι εγώ έχω τα πάθη μου. Καλό σώμα είχε, μπορεί να μιλούσε όλη την ώρα για το come back της Αννούλας, της Βίσση ντε, και να έβριζε την Βανδή, αλλά τι να κάνω; Ακόμη πιο ωραίο πουλί, ενέδωσα ο αμαρτωλός. Βέβαια τα μακριά του μαλλιά, κάτω από τον ώμο, με ενοχλούσαν απίστευτα. Τρίχες παντού, να πέφτουν μπροστά μου, στα μούτρα μου, στο πουλί μου. Βάλε μια στέκα βρε αγόρι μου σκέφτηκα να του πω. Αλλά αυτό δεν ήταν το χειρότερο. Σε όλη τη διάρκεια της «πράξης» κάτι βούιζε ενοχλητικά..! Τόσο που πραγματικά μερικές στιγμές σταματούσα και έψαχνα να δω τριγύρω μου να δω τι κάνει έτσι. Με τα πολλά και τα λίγα τελειώσαμε σε κάποια φάση, ευτυχώς πάνω του γιατί δεν είχα καμιά όρεξη να σκουπίζω χύσια εκείνη τη στιγμή και το βουητό μου είχε σπάσει τα νεύρα. Και καθώς ανοίγω το φως να συμμαζέψουμε λίγο την κατάσταση, συνειδητοποιώ πως έχει ακουστικό στο αυτί του. Και λέω ρε γαμώτο.. κάτι δε πήγαινε καλά με την ομιλία του, αλλά που να πάει το μυαλό μου.   

        Αφού ντυθήκαμε και ανάψαμε το τσιγάρο του αποχαιρετισμού, μου άνοιξε κουβέντα πως είναι βαρήκοος. Τώρα λύθηκε και το μυστήριο του βουητού..! Μάλλον είχαν πέσει οι μπαταρίες του ακουστικού! Ένιωσα αμέσως πολύ άσχημα διότι θυμήθηκα πως ενώ κάναμε σεξ πετούσα κάτι ατάκες τύπου «τι σκατά βουίζει έτσι;;» αλλά που να ήξερα κι εγώ ο δόλιος. Μετά ένιωσα ακόμη πιο ντροπή γιατί νόμιζα πως κατάλαβε τι σκεφτόμουν.. Αλλά τελικά μου εξομολογήθηκε πως όντως έχουν πέσει οι μπαταρίες και δεν άκουγε τι έλεγα πάνω στο γαμήσι.. Ευτυχώς.. Γλύτωσα την ξεφτίλα.

        Παρόλα αυτά δεν ήταν αυτό το συγκλονιστικό γεγονός εκείνης της νύχτας.. Υπάρχει και συνέχεια! Μη ξεχνάτε πως σας έχω αναφέρει έναν έρωτα, πέρα από τον τύπο των ραντεβού, και πέρα από την πιο πάνω ξεπέτα, που θα σας γράφω για αυτόν την επόμενη φορά.. promise.