Και ξεκινάμε!

Τον Α. τον ξέρω πολλά χρόνια. Είναι αυτό που λέμε λαϊκά «γνωστή μούρη»! Τον βλέπω συχνά στον δρόμο, σε gay μαγαζιά, έχουμε και κοινούς γνωστούς ακόμα. Αλλά ποτέ δεν μας είχε συστήσει κάποιος. Να σας πω τη μαύρη μου αλήθεια πάντα με καύλωνε αυτός ο άντρας. Τον ορεγόμουν κάθε φορά που τον συναντούσα. Μετρίου αναστήματος, με πολύ γυμνασμένο σώμα, γκριζαρισμένος (τον έχω δει και με βαμμένα), με προστυχόφατσα που παραπέμπει σε μεγάλα όργια!

Επίσης, αμέτρητες φορές τον έχω «ψαρέψει» και με έχει «ψαρέψει» σε πουστροσάιτ γνωριμιών, τσατ κτλ, αλλά πάντα κάπου κολλούσε και το αφήναμε. Είχα ακούσει όμως πως αυτός την ψάχνει λίγο περίεργα την όλη φάση.  Ενώ είναι gay, το παίζει και καλά μπάι μπάι ντάρλινγ για να προσελκύσει και τον «μεσαίο χώρο».  Με τεχνάσματα τύπου «έλα σπίτι να δούμε καμιά ταινία» πείθει πιτσιρικάκους (γιατί τα χει τα χρονάκια της η μπεμπέκα) και μετά ότι ήθελε προκύψει!

Έτσι και με μένα! Σήμερα είπαμε να μη το αφήσουμε στα λόγια, αλλά να περάσουμε στα «έργα», δηλαδή να δούμε καμιά ταινία όπως νόμιζα εγώ το αθώο και κουτό αγοράκι.! Η πρόσκληση δεν περιελάμβανε σεξ, αυτό είχε διευκρινιστεί. Φόρεσα κι εγώ μια παλιο-φόρμα, ένα μπλουζάκι κι ένα φούτερ και πήγα…

(Εδώ ξεκινά ένα αγαπημένο κεφάλαιο, που η καλύτερη μου φίλη επιμένει να το κάνω βιβλίο και να το εκδώσω με τίτλο «Αρχιτεκτονική, κουφώματα και διακόσμηση της γκειοσύνης». Μου αρέσουν τα ωραία σπίτια και είναι το πρώτο πράγμα που περιγράφω στα φιλαράκια μου για τη γνωριμία μου με κάποιον, Είναι το κόλλημα μου! Στη προκειμένη περίπτωση μιλάμε για το πιο όμορφο σπίτι ever! Ψηλοτάβανο, όλο τζαμαρία στις 2 πλευρές του με περσίδες από πάνω μέχρι κάτω, σκάλες και υπνοδωμάτιο υπερυψωμένο από τον υπόλοιπο ενιαίο χώρο, κρυμμένη κουζίνα και διακόσμηση φινετσάτη και μοντέρνα με πολλά χρώματα και ντιζαινάτα έπιπλα.)

Με κάθισε στον καναπέ και μου πρόσφερε αναψυκτικό. Κλασικές χαζό κουβέντες  της πρώτης συναντήσεις.

-Σε είχα δει τις προάλλες στο δρόμο. Μου λέει.

-Ο Τάκης ο φίλος σου καλά;; Του λέω.

-Θα αφήσουμε τις μαλακίες να δούμε καμιά τσόντα;; Μου λέει…

Ε;;  Πραγματικά νόμιζα πως θα βλέπαμε κάποια ταινία, ίσως μια ρομαντική κομεντί. Τόσο ζώο είμαι. Ψάχνει κάτι με τις ρυθμίσεις και τσουπ βγαίνει μια ξεκωλιάρα βυζαρού. Στρέιτ τσόντα.. ! Αράζει δίπλα μου και σε 2 λεπτά το χέρι του είναι μέσα από το μποξεράκι μου. Τα ‘χασα λίγο. Αλλά μου άρεσε, τόσο εφηβικό! Συνέχισε να μου τον παίζει σιγα-σιγα μέχρι να μου γίνει τέντα και ταυτόχρονα εμφανίζει το δικό του κοντάρι κι εκεί είχαμε την πρώτη απογοήτευση της βραδιάς! Το απαυτό του είναι το πιο περίεργο απαυτό που έχω δει, κι έχω δει αρκετά μη το ξεχνάμε. Είχε κλίση ανάποδα προς τα κάτω και τοξωτά και πιο χοντρό στη βάση του. Μετρίου αναστήματος και εκεί. Κάτι τέτοιες στιγμές που έρχομαι αντιμέτωπος με άσχημα πέη κάτι παράξενο συμβαίνει μέσα μου, τις μισές φορές μου βγαίνει να τα φιλήσω και να τα αγκαλιάσω και να τα συμπεριφερθώ με στοργή και αγάπη για το κακό τους τον καιρό, κι άλλες φορές, όπως η σημερινή δε θέλω ούτε να τα αντικρύσω.  Κάτι που σημαίνει πως η επιλογές μας ήταν περιορισμένες στο πως θα εξελισσόταν η βραδιά μιας και εγώ νόμιζα πως ο τυπάκος είναι και πολύ αντράκι και δε θα θέλει πολλά πολλά.

Για πότε βρέθηκε το στόμα του στο πουλί μου αλήθεια δε το κατάλαβα. Ήταν μάστορας του το αναγνωρίζω. Μπορεί να έβαζε λίγο δόντι παραπάνω, αλλά το έκανε με μαεστρία. Είχε στυλ πορνοστάρ και το μόνο που ήθελα ήταν να του γεμίζω το στόμα και να του ρίχνω μπάτσες. Με περιποιήθηκε καλά και αρκετή ώρα. Φιλί δεν υπήρξε, αν και θα γούσταρα να φιλήσω πολύ τη μούρη του, αλλά η σωματική επαφή ήταν πολύ έντονη. Το πάθος ξεχείλιζε έστω κι έτσι.

Η δεύτερη ξενέρα της βραδιάς ήταν όταν ήρθε η ώρα να «τελειώσουμε». Ενώ με έγλειφε, με παρότρυνε να συνεχίζουμε στο μπάνιο ώστε να χύσουμε στον νιπτήρα (και να μη λερώσουμε τα πανάκριβα καλύμματα ή τα μπιμπελό από το εξωτερικό). Και τα χύσιμο στον νιπτήρα έχει κάτι το εφηβικό, αλλά είναι τόσο μα τόσο ντεκαυλέ. (Τα δικά του ήταν αρκετά κίτρινα!)

Είχα σκοπό να πιω το υπόλοιπο αναψυκτικό μου και να αποχωρήσω μιας και η «δουλειά» μου είχε πια τελειώσει εκεί. Προσφέρθηκε να με επιστρέψει σπίτι, δεν το αρνήθηκα –οικονομική κρίση είναι αυτή, που λεφτά για ταξί και διπλές ταρίφες-. Πριν γίνει όλο αυτό όμως ξεκίνησε μια συζήτηση από αυτές που εγώ αποκαλώ «να χαμε να λέμε» με τον Α. να μιλά  περί κοινωνίας, ομοφυλοφιλίας, γάμων, ποιότητα ζωής στο εξωτερικό και το πόσο χωριό είναι η ψωροκώσταινα μας. Εγώ για ακόμα μια φορά τόνισα πως το θέμα δεν είναι στη κοινωνία αλλά σε εμάς τους ομοφυλόφιλους που κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας  χρησιμοποιώντας εκφράσεις όπως «εχεμύθεια, αρρενωπότητα πάνω από όλα, εκτός κυκλωμάτων κ.α». Συμφώνησε!  Πάνω στη κουβέντα του ξέφυγε πως δεν τον λένε Α. αλλά Β. και κλείνοντας μου υπογράμμισε πως καλό θα ήταν να μην αναφέρω σε κανέναν για τι συνάντηση μας. Γαμώ τα εξωτερικά σας και τις σπουδές σας και τα φράγκα σας μου ρθε να του πω.. Αλλά προτίμησα να με πάει σπίτι του με το πανάκριβο κάμπριο του, που απορώ γιατί τα παίρνουν αφού δε χωράει άνθρωπος μέσα.

Ευτυχώς δε μου πε τίποτα του τύπου «θα τα πούμε».  Δεν θα το άντεχα!

Απολογισμός; Ήταν μια πίπα, ένα χύσιμο και η ευκαιρία να δω ένα όμορφο σπίτι.